غزل شمارهٔ ۸۴۱

هوش مصنوعی: خورشید نعمت و موفقیت دوباره در آسمان درخشید و آرزوهای دل‌ها از مسیر زندگی به حقیقت پیوست.

هوش مصنوعی: به دلیل رضایت پروردگار، درهای بهشت باز شد و هر روحی به کنار حوض کوثر آمد.

هوش مصنوعی: دوباره آن پادشاهی که قبله‌گاه سلاطین است، بازگشته است. دوباره آن ماهی که از تمامی ماه‌ها برتر است، نمایان شده است.

هوش مصنوعی: مردم سرگشته و دیوانه همگی سوار بر اسب شدند؛ چرا که آن پادشاه تنها با یک سوار در دل سپاه وارد شد.

هوش مصنوعی: اجزای خاک تیره در حیرت و شگفتی بودند و با حالت خیره به چیزی که از عالم غیب شنیده‌ بودند، توجه کردند که قیامت نزدیک شده است.

هوش مصنوعی: ندای خالص و بی‌نظیر نی از درون وجود انسان به گوش می‌رسد، نه از بیرون. این صدا نه از سمت چپ می‌آید و نه از سمت راست، بلکه از دل او بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد آنچه که به دنبال آن هستم، در دوردست‌ها قرار دارد. نمی‌دانم به کدام سمت بروم؛ به سمتی که همیشه به دنبال آن بوده‌ام، یا اینکه اینجا که هستم، به پایان نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: در آن طرف، زمانی که میوه‌ها به پختگی و آمادگی رسیدند، در همان سمت نیز سنگ‌ها ویژگی‌های گران‌بها و مشابه جواهر پیدا کردند.

هوش مصنوعی: در آنسوی جایی که درختان خشک و بی‌جان هستند، به خوشحالی می‌توان زندگی را دید که خضر در آنجا زنده است. در آنسو که دست موسی مانند ماه درخشان و روشن شد، زندگی و برکت به طرز شگفت‌انگیزی نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: این احساس درد و سوز در دل ما مانند نوری که از شمع برمی‌خیزد، روشن و واضح است، و این فرمان و سرنوشت ما مانند تاجی است که بر سر ما قرار گرفته و ما را مرفوع می‌سازد.

هوش مصنوعی: جان انسان اجازه نمی‌دهد که این سخن را بیان کند و گرنه در هر کجا که کفر و بی‌ایمانی وجود داشته باشد، از آن رهایی خواهد یافت.

هوش مصنوعی: زمانی که به مشکلات و سختی‌ها برخورد می‌کند، آدم کافر به آن سوی ایمان و اعتقاد نزدیک می‌شود. اما وقتی که درد و رنج را حس کند، دوباره به سمت اعتقادات و باورهای خود روی می‌آورد.

هوش مصنوعی: با درد زندگی کن تا اینکه آن درد تو را به جایی هدایت کند که کسی که از درد رنج می‌برد، بتواند آن را درک کند.

هوش مصنوعی: پادشاه بزرگ به صورت محکم در بسته بود، اما اکنون بر در آمد و لباس انسانیت به تن کرده است.