غزل شمارهٔ ۷۶

بالاخره آن زیبارو آه صبحدم ما را شنید؛ تا قیامت و غوغایی دیگر به جمع ما آمد.

هوش مصنوعی: وقتی که آن ماه زیبا در دل من می‌چرخد، به دور و اطراف قمر ما توجه کن.

هوش مصنوعی: سخت در جستجوی رستمی هستیم تا به او قدرت و توانایی خود را نشان دهیم و دنبال یوسفی هستیم تا زیبایی و شکوه خود را به او نشان دهیم.

تو لقمه شیرین شو در برابر قند او؛ نمی‌توان معدن و کوه شکر او را لقمه‌کرد.

کرم و بخشش او می‌خواهد ما را در بر بگیرد، بدین‌جهت است که هر آن و هر لحظه برای مرض گری ما دوا می‌سازد.

هوش مصنوعی: وقتی که جگر کبابی بدون نمک قابل خوردن نیست، پس هر لحظه باید به جگر کبابی ما نمک بزنند تا قابل خوردن شود.

هوش مصنوعی: ما بدون پا دور کعبه طواف می‌کنیم و بی‌سر به سجده می‌رویم، چرا که او به گونه‌ای ما را سر و پا کرده که خود را به این حال درمی‌آوریم.

هوش مصنوعی: ما بدون پای، دور آن پادشاه می‌چرخیم که در مستی «هستی» بر ما وارد شد و در دل‌های ما شکاف ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: رنگ ما به دلیل وجود او به زیبایی طلا شده است و از عمق وجودش، گنج‌های بی‌نظیری به دست می‌آوریم. امیدواریم که این ارزش و زیبایی همیشگی بماند.

چه‌طور می‌توان وصف کرد، نوری که جسم بشری ما را فرشته می‌کند؟

هیچ‌گونه مشابهی ندارد اما ضعف بینایی ما را می‌بخشد وقتی که اشتباه می‌کنیم (و می‌گوییم مشابه دارد)

هوش مصنوعی: او فرمود که نور من مانند چراغی است که در شیشه‌ای درخشان قرار دارد. این نور به قلب و چشم‌های ما تابیده می‌شود.

هوش مصنوعی: سکوت کن تا کسی نشنود، این شخص کیست که بتواند خوبی و بدی ما را تشخیص دهد.