غزل شمارهٔ ۷۵۰

هوش مصنوعی: روح من خوشحال شد، زیرا چشمانت وعده‌ی نیکی را به من نشان داد. من که مردی ساده‌دل هستم، دل به وعده‌های دلربای تو سپردم.

هوش مصنوعی: وقتی سخنان بیدلان را شنید، قلب شاداب من جان خود را فدای آن کرد و این گفتگو را در دل خود جای داد.

هوش مصنوعی: در هر گوشه و کنار، به دنبال آن خورشید می‌گردم که کلید خانه‌اش را از همسایگان مخفی کرده است.

هوش مصنوعی: مشک در مورد زلف او گفتم و از این حرف زلف سیاه او به هم ریخت و او به سوی ترکستان رفت.

هوش مصنوعی: من سلطان نیستم، اما آنقدر به او احترام می‌گذارم که خودم را مانند خاک پای او احساس می‌کنم. او به من لقب سلطان داده است.

هوش مصنوعی: مانند گربه‌ای که بر شیر عطسه می‌کند، از ابتدا تحت تأثیر قرار گرفتم و به سرعت دگرگون شدم. اکنون می‌پرسیم که آن گربه چه شد و کجا رفت که در کیسه قرار گرفت.

هوش مصنوعی: اگر تو فرزند شیر هستی، پس چرا گربه را درون انبان نمی‌گذاری؟ شیر را نمی‌توان در انبان پنهان کرد.

هوش مصنوعی: من مانند کیسه‌ای پاره شدم و او گفت که این کیسه به من تعلق دارد. هر کسی که گربه‌ای را دید، او را به دروغ متهم کرد.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی مانند خورشیدی درخشان است که از پس هفت آسمان می‌تابد و به ناچار نور تازه‌ای بر چهار رکن زمین می‌افکند.