غزل شمارهٔ ۶۸۱

هوش مصنوعی: کسی که عشق و محبت واقعی را تجربه نکرده باشد، از لذت‌های آن بی‌خبر است و به یاد عشق نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: در میدان حیرت و شگفتی، گوی مانند کسی است که در حال حرکت و دویدن است، هرچند که پا ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ موجودی که از سایه خوشی بهره‌مند نشده باشد، نمی‌تواند به آرامش و امنیت واقعی دست یابد.

هوش مصنوعی: آینه، چهره هر فرد را نشان می‌دهد، چون چهره و ظاهر او در واقعیت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: آینه در یک روز می‌تواند هزاران عیب و خوبی را نشان دهد، اما هیچ وقت سر و صدایی ندارد و آرام است.

آینه هیچ سیما و صورتی از خود ندارد؛ وقتی اخمو وناراحت هستی نمی‌تواند چهره زیبایی از تو به تو نشان دهد.

هوش مصنوعی: دهانی که با شکر شیرین پر شده است، ممکن است زخمی شود؛ زیرا دندان‌های آن برای خوردن این شیرینی مناسب نیستند.

هوش مصنوعی: تو با دل پر از شگفتی پرواز کردی، اما در مقابل دام او هیچ گونه هراسی نداشتی.

هوش مصنوعی: برخیز و مانند ماه به دنبال خورشید برو، زیرا که زیبایی بدون تلاش و کوششی برای کاهش آن، افزوده نمی‌شود.