غزل شمارهٔ ۶۱۴

هوش مصنوعی: آن فرد سرگردان دوباره به سمت تو برگشت، مانند شمعی که در حال سوختن و داغ شدن است.

هوش مصنوعی: ای جان، مانند عطر و شیرینی لبخند بزن، در را ببند؛ چون نیاز به عشق به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر شهریار در برابر تو درختی را ببندد و سر به زیر آورد، این نشان از نیاز و درخواست اوست و همه چیز به ناز و زیبا به سوی تو می‌آید.

هوش مصنوعی: هر شمعی که ذوب می‌شود، نور چشمان او را که به کمرنگی می‌گراید، نشان می‌دهد. این نشان می‌دهد که او با چنین حالتی به رازها آشنا می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر از دست او زهر را بپذیرم و از می فاصله بگیرم، برای نجات جانم قسم می‌خورم که به زبان تمثیلی آمده‌ام.

هوش مصنوعی: حیوان از کجا آب می‌نوشد اگر چشمی نداشته باشد که بتواند بر روی او نگاه کند؟

هوش مصنوعی: من از سفر دست کشیدم و با یارم در کنار او نشستم و از مرگ در امان ماندم، زیرا زندگی‌ام به درازا کشید.

هوش مصنوعی: ای دل، چرا در این جوی آب به دنبالش می‌گردی؟ تا کی می‌خواهی صدای خود را بلند کنی در حالی که وقت نماز رسیده است؟