غزل شمارهٔ ۶۰۵

هوش مصنوعی: ای دوست، آیا شیرینی شکر را دوست‌تر داری یا آنکه خود شکر قند و شیرینی را بسازد؟ آیا شکل و زیبایی قمر را بیشتر می‌پسندی یا آنکه خود قمر روشنی و زیبایی را بیافریند؟

هوش مصنوعی: بگذار همه چیزهایی که دوست داریم، کنار بمانند، زیرا او به چیز دیگری می‌اندیشد و کار دیگری انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: در میان دنیای شگفتی‌ها، چیزی جز گوهری پیدا نمی‌شود، اما نه مانند سلطانی که دریا و جواهرات را خلق کند.

هوش مصنوعی: تنها آب دیگری که مانند این آب نایاب و بی‌همتا است، بدون تردید و بی‌خواب، نیروی جگر را افزایش می‌دهد.

هوش مصنوعی: بی‌عقل نمی‌تواند کاری را به درستی انجام دهد، همچنان که نمی‌توان در گرمابه بی‌دلیل و بدون آگاهی، مجموعه‌ای منظم و زیبا ایجاد کرد. علم و آگاهی هستند که می‌توانند به ما کمک کنند تا کارها را به درستی و به شکل صحیحی انجام دهیم.

 بدون دانش و آگاهی، نمی‌توانی از چربی روغن به‌دست می‌آوری. به آن علمی توجه کن از چربی چشم می سازد.

هوش مصنوعی: جان‌ها در حال آشفتگی هستند، بی‌آنکه خورده یا خوابیده باشند، به خاطر شگفتی‌هایی که مراسمی در وقت سحر ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: ای خوش چهره‌ی صبحگاهی، که باعث حسرت هر ماهی و دل‌خوشی من می‌شوی، برایم فرح و شادی می‌آوری.

هوش مصنوعی: این جهان به سخره می‌گیرد کسی را که به عشق و دل‌باختگی مشغول است، و او را به خاطر چند چیز بی‌ارزش تحقیر می‌کند.

آن خر در جو غوطه‌ور است و فکر می‌کند جو طلاست. نا آگاه است که شاهی هست که از سنگ عادی سنگ قیمتی می‌سازد.

هوش مصنوعی: من دیگر خسته شدم و به خودم گفتم که باید از دلم جدا شوم. خودِ جانان می‌گوید که دل را با دیدن‌های دل‌پذیر می‌سازم.