غزل شمارهٔ ۴۶۹

هوش مصنوعی: ای غم، اگر تو به اندازه‌ی یک مو هم به من نزدیک شوی، هیچ اهمیتی ندارد. این موقعیت را با کمال خرسندی می‌پذیرم و برای تو هیچ نقشی قائل نیستم.

هوش مصنوعی: اندوه در دل او وجود دارد، زیرا آرزوی او برآورده نشده است. همه غم‌ها در جایی دیگر می‌رود، چرا که آن معشوق فریبنده در آنجا نیست.

هوش مصنوعی: ای ناراحتی، حتی اگر به طلا تبدیل شوی یا همه‌ چیز شیرین شوی، من سکوت می‌کنم و به تو نمی‌گویم که یقین دارم این شخص شکرخواه نیست.

هوش مصنوعی: اگر در دل کسی تنگی و ناراحتی وجود دارد، ناشی از محبت و شکرگزاری اوست. و اگر سخنی در دل وجود دارد، غیر از یاد معشوق و محبوب نیست.

هوش مصنوعی: ای کسی که بی‌غم نیستی، به طریقی غم او را از خود دور کن و از بوی محبوب شادمان باش، زیرا همواره نمی‌توان به محبوب نگاه کرد.

هوش مصنوعی: ماه ازلی که زیبایی‌اش را هیچ کلامی نمی‌تواند توصیف کند، در مکان‌های مختلف، مانند شعر و هنر، حس‌وحال خاصی از او را استشمام می‌کنیم. اما در حقیقت، کسی که به زیبایی و راز این وجود آشنا نیست، نمی‌تواند او را درک کند.