غزل شمارهٔ ۴۴۸

هوش مصنوعی: امروز روزی است که می‌توانم معشوق خود را ببینم و همچنین روز خوشبختی و نورانی شدن زندگی‌ام است.

دوست دیروز با خشم و کینه‌اش، به مانند آتشی سوزان بود؛ اما امروز سرشار از مهربانی و دل نوازی از بیچارگان است.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌ها و موجودات آسمانی، هیچ سخنی نگو زیرا که آن‌ها به او نمی‌رسند، او چیزی متفاوت و فراتر از این‌هاست.

هوش مصنوعی: هر کسی که چهره او را ببیند و خراب نشود، او انسان نیست، بلکه مانند سنگ مرمر است.

هوش مصنوعی: هر مؤمنی که از شدت عشق و شور و هیجان او آگاه باشد، در نظر حقیقت‌جویان و راست‌گویان، به نظر می‌رسد که از دین و ایمان خارج شده است.

ای کسی که به مستی آور بودن لب های او شک داری و آن را انکار می‌کنی، به چشم من نگاه کن که چقدر پر از می و شادابی است، مانند جامی پر از مشروبات.

هوش مصنوعی: در اینجا، فرشته‌ای به من خبر می‌دهد و سوال می‌کند که این کیست که صدا می‌زند و در واقع به من می‌گوید که بنده در مسیر درست قرار دارد.

هوش مصنوعی: او گفت که کسی جز تو در کنار من نیست. دیگری گفت که عشق تو چه ویژگی‌هایی دارد؟ او پاسخ داد که عشق در همین جا و در دل من وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای زیبای نازنین، یک نگاهی به من بینداز، چون زیبایی تو را دارم، چشمانم از گنجینه‌ی زیبایی پر شده و چهره‌ام مانند طلاست.

هوش مصنوعی: بگو از شکافی که در تو وجود دارد به من نگاه کن، زیرا ما دستمان به در تو و دستمان به سر تو رسیده است.

هوش مصنوعی: او می‌گوید که هر قسمت کوچکی از دنیا به من عشق می‌ورزد و به‌راستی که این چیزهایی که داریم، برای ما ارزشی ندارند.

هوش مصنوعی: من به سوی تو می‌آیم، ای شمس تبریزی، که تو بزرگ‌ترین و عزیزترین نشانه عشق هستی. این داستان پرشوری که روایت می‌شود، از هر سخنی بالاتر و فراتر است.