غزل شمارهٔ ۴۳۸

هوش مصنوعی: هر لحظه سلامی می‌آورد که این نامه از شخص خاصی است، گویا در شهر ما سلام و کاغذ قیمت بالایی دارند.

هوش مصنوعی: از این مرگ، هیچ کوسه‌ای (دلاور) ارزان نمی‌جود. اگر هم بخواهد، بوسه نمی‌زند و فقط به فکر کشیدن بینی‌اش است، که این رفتار، نشانه‌ای از نر بودن خران است.

هوش مصنوعی: هر کجا که سیمبر باشد، من بد می‌دانم که سیم به جان و جهان تعلق دارد. نباید در مورد او بگویی چون جان من از تو و جهانی که دارم ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: با دقت و حوصله، کارهای خوب را انجام بده و آنچه را که ارزشمند و مخفی است، به نمایش نگذار. بدون زیبایی و زینت، چیزی جذابیت نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر حلقة طلایی در گوش او نبود، تو هرگز به دنبال آن حلقه طلایی نمی‌رفتی، زیرا نشان از طمع او دارد.

هوش مصنوعی: اگر از زیبایی و نازنینی که بدون هیچ چیز درخشانی نیست، بگذری، زمانی که لطف و توجه به تو برسد، شانس و خوشبختی بدون هیچ هزینه‌ای برایت خواهد آمد.

هوش مصنوعی: این دوست من ارزش جان ندارد مگر با زر و طلا، چون طلا در آن دنیا (جهان دیگر) بدون روح و زندگی است.

هوش مصنوعی: سنگی سرخی وجود دارد که باعث بروز مشکلات و حوادث زیادی شده است. این سنگ در واقع نماد تزویر و فریب است و نشان‌دهنده این است که چیزهای ظاهراً زیبا و جذاب، ممکن است در واقعیتی خالی از ارزش و بی‌پایه باشند. در واقع، این سنگ می‌تواند نشان‌دهنده ناپایداری و فریبندگی چیزهایی باشد که به ظاهر خوب و ارزشمند به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا در جایی که عشق وجود دارد، سخن گفتن کم‌ارزش‌تر از طلاست و معشوق نمی‌تواند صحبت کند.