غزل شمارهٔ ۴۰۶

هوش مصنوعی: چند بار می‌گویی که چه راه حلی وجود دارد و من چگونه می‌توانم درمانی پیدا کنم؟ اما کسی که در جستجوی راه حل است، خود آن راه حل را دارد.

هوش مصنوعی: غم تو چقدر می‌تواند باشد که من را از جانم بی‌نصیب کند؟ خودم هم آرزویی ندارم، اگر تو نمی‌دانی جان چیست.

هوش مصنوعی: عطر نانی که به تازگی آماده شده، به مشام می‌رسد. برو و همین بو را حس کن تا بتوانی توضیح دهی که این نان چه معنایی دارد و چه ویژگی‌هایی دارد.

هوش مصنوعی: اگر تو به عشق دچار شده‌ای، عشق تو می‌تواند دلیل و توجیه کننده‌یت باشد. اما اگر عاشق نیستی، پس چرا به دنبال دلیلی می‌گردی؟

هوش مصنوعی: تو به اندازه‌ای عقل نداری که متوجه شوی اگر اینجا سلطانی نیست، پس این مکان چرا چنین لوکس و با شکوه است؟

هوش مصنوعی: اگر زیبارویان در دنیای آبی و دل‌انگیز نیستند، پس این روشنایی در دست روح چگونه می‌تواند وجود داشته باشد؟

هوش مصنوعی: وقتی که از دور دل تو مانند زن‌ها می‌لرزد، تو چه می‌دانی که در دل مردان در آن جنگ چه می‌گذرد؟

هوش مصنوعی: آتش عشق و احساسات شدید مردان بزرگ که به عالم غیب و امور پنهانی باور دارند، جانشان را سوزانده است. تو که در پس پرده‌ای نشسته‌ای، باید بدانی که ایمان به چیزهای ناپیدا چگونه است.

هوش مصنوعی: اگر شمس تبریز در چشمان و دل‌های ما حاضر نیست، پس چرا طعم شیرینی و لذتی که او به زندگی ما بخشیده، از دل هر دندانی حس می‌شود؟