غزل شمارهٔ ۳۸۹

وقتی با من هم‌دل نیستی چه سود؟ وقتی با من می‌نشینی اما این‌چنین هستی چه فایده؟

وقتی که با من صحبت نمی‌کنی دل مرا آتش می‌زنی؟ اگر در جوی و رود بیایی اما آب زلال نباشد چه فایده؟

وقتی تن بی‌جان باشد زیبایی آن بی‌ذوق است؛ وقتی که صحن و سینی و ظروف زیبا باشد اما غذا و پذیرایی نباشد چه سود؟

اگر از زمین تا آسمان پر از بوی خوش و عطر و عبیر شود اما آدمی بینی نداشته و نتواند ببوید چه فایده؟

تا از بلا و آتش می‌گریزی پخته و دانا نگردی همچون خمیر ترشی که از آتش تنور بگریزد، و اگر هزار یار و دلبر داشته باشی سودی ندارد.