غزل شمارهٔ ۳۸۷

هوش مصنوعی: به کسی تبدیل شو که زندگی‌اش روشن و پرنور است. ممکن است با نانی نصفی به فرزندش برساند، که این نان به مانند نیمی از جان اوست.

هوش مصنوعی: به او گفتم که برای رسیدن به یک پیوند، این همه جدایی چرا؟ او پاسخ داد که بله، من یک قصاب‌ام و این جدایی‌ها مانند گردن‌هایی است که در کار من هستند.

هوش مصنوعی: دیروز به تماشای دلی رفته بودم که در صحراست و نمی‌توان آن را در نظر جا داد؛ بنابراین، پیدا کردنش ممکن نیست.

هوش مصنوعی: چشمان خمار و جذاب محبوبم هر لحظه در دو جهان جا نمی‌گیرد آنچه که در چشمان من وجود دارد.

هوش مصنوعی: ارتفاع بگیر و خودت را از دو جهان بالاتر ببر، تا بتوانم عشق و محبت را بر سرت بریزم؛ چیزی که جان را زنده می‌کند و چشم‌ها را روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: هر ذره از وجود عاشقانه به معشوق خود نزدیک می‌شود تا زمانی که برای عقد و التزام به هم آماده شوند.

هوش مصنوعی: در آنجا که آب و آتش به هم پیوند خورده‌اند، گل‌های خوشبو و زیبا روییده‌اند، غنچه‌ای است مانند سنبل و سرو به شکلی همچون سوسن.

هوش مصنوعی: این بیت به ما یادآوری می‌کند که در زندگی، گاهی باید به جای تمرکز بر چیزهای جزئی و خاکی، به بالاترین اهداف و زیبایی‌ها توجه کنیم. در واقع، به ما می‌گوید که از گنجینه‌های درون خود و نعمت‌های اطرافمان آگاه باشیم و به جای بحث درباره تفاوت‌های پایین و بالا، در پی شناختن حقیقت‌های عمیق‌تر باشیم.

هوش مصنوعی: اگر من درباره‌اش صحبت نکنم، از ویژگی‌هایش پیداست. آن لذت در ذهنش وجود دارد و آن زینت نیز بر گردنش آویخته است.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی، تو مانند خورشیدی هستی و چه بگویم از تو، با این‌که زبانم به ستایش تو گویا است، اما در توصیف زیبایی‌ات ناتوانم.