غزل شمارهٔ ۳۲۲

هوش مصنوعی: من آمده‌ام تا تو را به خودم نزدیک کنم و با عشق و احساس، تو را در دل و جانم جای دهم.

هوش مصنوعی: به سراغ تو آمده‌ام ای درخت گل در این بهار خوش، تا در کنارت بنشینم و شاد و خرم باشم و برایت گل بریزم.

هوش مصنوعی: من به این مکان آمده‌ام تا زیبایی تو را به نمایش بگذارم و همچون دعای عاشقان، تو را به آسمان‌ها برسانم.

هوش مصنوعی: من آمده‌ام تا بوسه‌ای از محبوبم بگیرم، تو نیز با خوش‌رویی به من بازگردان که من به خاطر تو دست از این کار نمی‌کشم.

هوش مصنوعی: گل چه چیزی بود که تو در زبان ناطق به آن اشاره کردی. اگر کسی دیگر تو را نشناسد، من تو را به خوبی می‌شناسم.

هوش مصنوعی: ای جان و روان من، تو در دعا و ختم یاد من هستی. بیاد تو به دل می‌خوانمت، پس بیایید و در این مراسم برای من دعا کن.

هوش مصنوعی: شکار من، تویی و حتی اگر از دام فرار کرده باشی، دوباره به سوی دام برگرد. اگر هم نروی، به دنبالت می‌آیم.

هوش مصنوعی: شیر به آهویی گفت که چرا این‌قدر با سرعت در پی من می‌دوی، در حالی که من تو را شکار نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: زخم‌ها را به جان بخر و شجاعت را همچون سپر در برابر مشکلات به کار بگیر. خود را تحت تاثیر دیگران قرار نده؛ وگرنه به حالتی می‌رسی که همچون کمانی در حال خم شدن هستی.

هوش مصنوعی: از آغاز زمین تا مقام انسانیت راه‌های بسیاری وجود دارد. من تو را از شهری به شهر دیگر همراهی کردم، اما در این مسیر نمی‌توانم به تو بایستم.

هوش مصنوعی: درباره‌ی چیزی صحبت نکن و آن را نبر! صبر کن و اجازه بده که شرایط به خوبی پیش برود، زیرا من تو را به خوبی راهنمایی می‌کنم و می‌خواهم که بهترین نتیجه را بگیری.

هوش مصنوعی: تو که از زاده‌های شیر هستی، در وجود من که مانند آهو پنهان شده‌ای، می‌توانم تو را از پرده‌های آهو به سوی آزادی ببرم.

تو مانند یک توپ چوگان هستی که من با چوب چوگان تورا به هر سمتی میدوانم اما من هم خودم به دنبال تو می آیم(درواقع مشخص نیست که تو من را میدوانی یا من تورا)