غزل شمارهٔ ۳۱۷۱

هوش مصنوعی: خشمگین نشو، آقا! ممکن است بعداً از رفتار خود پشیمان شوی. اگر در کنار دیگران نباشی، ممکن است دچار سردرگمی شوی.

هوش مصنوعی: اگر از این گلزار دور شوی و به بیراهه بروی، مانند جغد به ویرانی خواهی رفت. پس به بی‌خود بودن و گمراهی تن نده.

هوش مصنوعی: اگر از پرداخت مالیات و هزینه‌های شهری فراری باشی، به خطر بزرگ و مشکلاتی بیشتر دچار خواهی شد.

هوش مصنوعی: اگر تو مانند خورشید بر افراشته باشی، به زودی خواهی درخشید و سردی‌های زمستان را فراموش خواهی کرد.

هوش مصنوعی: به جنگ برو و خودت را به صف قهرمانان بزن، وگرنه مانند گربه در انبانه خفه خواهی شد.

هوش مصنوعی: از این تکه گوشت گاو زیاد نخور، ای پادشاه که سیر چریدی، مبادا به مسیر نادرست برروی.

هوش مصنوعی: اگر نفس تو ذلیل و حقیر شود، حتی اگر به ظاهر تمام کفرها را کنار بگذاری و به ایمان روی بیاوری، تاثیری در حقیقت تو نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر از رفتار ناخوشایند یار خود دلگیر هستی، با دل تنگی رفتار نکن و به تلخی نپرداز. بلکه با محبت و خوش‌رویی برخورد کن تا از لطف و رحمت او بهره‌مند شوی و دلش شاد شود.

هوش مصنوعی: اگر دست و دهان خود را از حرص و طمع بشویی، نزد صاحب قدرت و هم‌کاسهٔ او خواهی بود.

هوش مصنوعی: ای دل، اگر فقط برای لحظه‌ای دیوانه‌وار به سوی محبوبی بروی که خود نیز در جنون است، چه لذتی خواهد داشت.

هوش مصنوعی: گاهی دزد می‌شوی و به سرزمین ایران می‌روی، و گاهی هم به سمت راهزن‌های توران می‌پیوندی.

هوش مصنوعی: به گاهی شنیده می‌شود که موزیک و شادی از سرزمین‌های سپاهان، حجاز و عراق به سرزمین خراسان می‌آید.

هوش مصنوعی: بوقلمون چه ضرری خواهد داشت اگر مانند عقل، ویژگی‌ها و دل یکسانی داشته باشد؟

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی زیاد صحبت کنی، بهتر است سکوت کنی تا به آرامش و سکوت کلامی دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: به سوی شمس تبریزی توجه کن تا به فرمانروایی سلیمان دست یابی.