غزل شمارهٔ ۳۱۵۰

هوش مصنوعی: من پیرو تو هستم و تو آرزوی من هستی. من همچون غلامی وفادار به تو هستم، همان‌گونه که کیقباد به قدرت و مقامش وفادار بود.

هوش مصنوعی: دل عاشق تو را می‌خواهد و به همین خاطر امیدوار است که تو در این در بسته، کلیدی برای گشایش پیدا کنی.

هوش مصنوعی: من خاک پای تو هستم، اما امروز در هوا مانند گردی در حال پروازم که به بادت وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: من هرچند زاهد و وارسته‌ام، اما در می‌نوشی شبیه جنگجو هستم؛ زیرا زهد و تلاش تو مانند ساغر برای من است.

هوش مصنوعی: اگرچه من از نظر روحی و نژادی نقص‌هایی دارم، اما از اینکه در این جهان به وجود تو هستم، سپاسگزارم.

هوش مصنوعی: اگر آنچه تو می‌کنی به دلخواه و خواسته‌ات باشد، خوشایند است، زیرا تمامی هدف تو در آن نهفته است.

هوش مصنوعی: زمانی که باده‌ات زهرآلود شود، در عین حال، جامت می‌تواند شادی‌آور باشد و اگر احسان تو در بستر ظلم قرار گیرد، باز هم می‌تواند به داد و کمک تبدیل شود.

هوش مصنوعی: دیگر از یاد تو سخن نمی‌گویم، زیرا هیچ یاد و ذکر دیگری به اندازه تو برایم اهمیت ندارد.