غزل شمارهٔ ۳۰۵۶

هوش مصنوعی: من تو را می‌نوشانم تا دیگر غم را احساس نکنی، چه دلیلی برای غمگین بودن وجود دارد وقتی که تو می‌توانی از هر شادی بهره‌مند شوی؟

هوش مصنوعی: می‌خواهم تو را همچون یک فرشته بیارایم، با بال‌هایی بزرگ و زیبا، تا هیچ نشانه‌ای از ناخالصی انسانی در وجودت باقی نماند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به تو نشان دهم که چگونه روحی که از بدن جدا شده، دامن خود را از گرد و غبار دنیا پاک کرده است.

هوش مصنوعی: در آن صبحی که روح‌های خاص از آن بهره‌مند می‌شوند، من تو را از روز و شب رها می‌کنم.

هوش مصنوعی: تقدیر و سرنوشت مانند تیرهایی از حوادث هستند که به سمت تو پرتاب می‌شوند، اما تو با کمک و لطف الهی از آنها در امان خواهی ماند و محافظت خواهی شد.

هوش مصنوعی: نسیم شاداب و لطیفی از باغ مهر و محبت وزیده که آنقدر شیرین و دلپذیر است که می‌تواند طعم شیرینی را برای همیشه فراموش کند.

هوش مصنوعی: از صبح زود، جامی آوردند که مانند خورشید می‌درخشید و من از آن شراب، جز به جز وجودم را رقصان گرفتم.

هوش مصنوعی: زمانی که به شدت به مستی فرو رفته بودم، گفت که دیگر نمی‌توانم چیزی به تو بدهم، زیرا نمی‌خواهم هیچ چیز بین من و تو فاصله ایجاد کند.

هوش مصنوعی: ای جان، به من بگو که ساقیان در این دنیا چقدر مهربان و بخشنده هستند. آنها مانند ماهی در آسمان به زیبایی درخشش دارند و لطفشان را نثار می‌کنند.

هوش مصنوعی: به خورشید عظمت خدای یکتا مانند تو که مانند مهدی در آسمان است، کسی نرسیده و نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: ای بهترین و کامل‌ترین، تو بگو که چگونه شد که مستی ناشی از شراب سحری مرا به خود وابسته و مجذوب کرده است.