غزل شمارهٔ ۳۰۱۷

هوش مصنوعی: هر سرزمین بیابی، با تصویر تو، شاداب و زنده می‌شود و تلخی هر میوه نارس، به خاطر یاد لب‌های تو شیرین می‌گردد.

هوش مصنوعی: دیشب در خواب کتاب عشق تو را مطالعه کردم و ای کاش می‌دانستی که جان من چقدر از یک آیه‌اش مجنون و آشفته شد.

هوش مصنوعی: اگر مشکل‌های زندگی و دنیا حل شود، چقدر شیرین و لذت‌بخش خواهد بود، اگر تو وجود داشته باشی که مانند مغز شیرین شکلات، همه چیز را خوشمزه و دلچسب کنی.

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند آفتاب درخشان است و جسمش همچون میوه‌ای خوش‌طعم و شیرین است که همه‌ی اعضای بدن را سرشار از لذت و شکر می‌کند.

هوش مصنوعی: آزاد شدن از خود آسان است، زیرا مانند دستیابی به نخ از ماجرای پیچیده‌ای که دشمن از آن سرچشمه می‌گیرد، و به راحتی می‌توان به ریشه‌ها و علل موضوع دست یافت.

هوش مصنوعی: بدن انسان شبیه به خربزه است؛ تا زمانی که آن را نبری و نخبری، ارزش واقعی‌اش آشکار نمی‌شود.

هوش مصنوعی: وای بر تو که هنوز به تماشای میدان عشق نیامده‌ای، جایی که مردم با سرهایشان در حال رقصیدن هستند و هر طرفی شور و هیجان به چشم می‌خورد.

هوش مصنوعی: به پزشک مراجعه کردم و از درد عشق شکایت کردم، در دستم نبضی می‌زد که مانند یک مایع در بطری به نظر می‌رسید.

هوش مصنوعی: به او گفتم، ای شمس دین، که تو افتخار تبریز هستی، آهی که از تو می‌آید، تنها چیزی است که می‌تواند درمان دردهای بی‌پایان باشد.