غزل شمارهٔ ۲۹۶۳

هوش مصنوعی: من را با سه ضربه زدی تا یکی شوم، پس دو تا را نزن؛ یا پرده‌ای که منعطف است یا پرده‌ای که آزادی می‌آورد.

هوش مصنوعی: ما بی‌خبر و بی‌یار هستیم و دل‌مان به خاطر تو غمگین است. در صدای این نوا به یاد تو و غم‌های بی‌پناهی‌مان می‌خوانیم.

هوش مصنوعی: داستان از این قرار است که در سرزمین عراق، قولی وجود دارد که می‌تواند به این جدایی پایان دهد. اما بدون این وعده و بدون حضور تو، دوست‌داشتنی من، در نهایت بگو که تو کجایی و کجا می‌توانم تو را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: ای دوستی که در کنار شاهان و در میان سپاهیان هستی، لطفاً با محبت و دوستی‌ات دل ما را جلب کن و ما را به راه آشنایی با خودت هدایت کن.

هوش مصنوعی: در میان افرادی که نظرهای ضعیف و ناپایدار دارند، بهتر است از کسانی که به چالش و بحث می‌پردازند دوری کنی و تلاش کن که کارهایت را به درستی انجام دهی تا از این ناپایداری‌ها دور بمانی.

هوش مصنوعی: از هر دو طرف به دل من زنجیری بسته شده است. این زنجیرها در واقع یکی هستند، اما برای ما دو نوع مختلف به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: اگر دوستت وفادار و راستگو باشد و تو هم به وعده‌های خود پایبند باشی، باید در صحبت‌ها و قول‌هایت صداقت داشته باشی تا به مقصد نیکی دست یابی.

هوش مصنوعی: عاشقان را به دنیای عشق و محبت وارد کن و با نشانه‌های محبت و خوشی، دل‌های آنها را شاد کن.

هوش مصنوعی: از تو خواهان دو بار هستند، اما تو باید در چهار جا جواب بدهی. خوشا به حال تو که مانند شمع این خانه، می‌درخشی و می‌خوانی.