غزل شمارهٔ ۲۷۸۹

هوش مصنوعی: در کنار شمعی که روشنایی زندگی را به دوش دارد، دل هم مانند پروانه‌ای به دور این شمع می‌چرخد و در دایره محبت و نور آن، خانه‌ای ساخته است.

هوش مصنوعی: شادی و افتخار از عشق به معشوق به وجود می‌آید، و در این حال شخصی به اوج شوریدگی و دیوانگی می‌رسد، در حالی که در دل عاشقانه‌اش همچنان آگاهی و هوشیاری دارد.

هوش مصنوعی: در دنیا، من هیچ‌کس را ندیده‌ام که به این شیوه، همزمان خشم و صلح را در خود داشته باشد و تلخی چهره‌اش را با شیرینی روحش جبران کند.

هوش مصنوعی: وقتی که عقل‌های فرزانه و توانا زیبایی و درخشندگی شمع را ببینند، به گونه‌ای مجذوب و مدهوش می‌شوند که گویا در پای شمع به دور خود می‌چرخند و احساس سرگشتگی و شادی دارند.

هوش مصنوعی: در دشت‌های عشق، خرمن مزرعه‌ای در آتش است و گندم‌های او شعله‌ورند، و جان او همچون پیاله‌ای پر از شور و اشتیاق است.

هوش مصنوعی: اگر نور همه جهان مثل کوه طور درخشان باشد، چنانچه بدون هیچ پرده‌ای از احوال دلم بگویم، داستانی شگفت‌انگیز خواهد بود.

هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت یک دختر اشاره دارد. شاعر او را به شمع تشبیه می‌کند که نور افشانی می‌کند و به نوعی نماد زندگی و روح‌افزایی است. دلبری او به گونه‌ای است که جان انسان را پرورش می‌دهد و او را به جانب خداوند می‌کشاند. مانند درخت سرو، قامت او بلند و زیباست و این زیبایی به قدری قوی و دلربا است که می‌توان آن را همچون کافری جانانه توصیف کرد.

هوش مصنوعی: در مقابل عرش و مقام او، سالخورده‌ای وجود دارد که با شادی و شوق در حال رقص است، اما او در واقع دریایی از دانش و حکمت است و برتری دارد.

هوش مصنوعی: دانش به اندازه‌ای در اختیار انسان است که می‌تواند آن را بگنجاند، اما همچنان عشق او را به گاز گرفتن و چشیدن وادار می‌کند و در وجودش جایی برای عشق باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: من در نور وجود معشوق مثل پیر و عالمی درخشان غرق شده‌ام. شبیه به آیینه‌ای هستم که فقط تصویر او را نشان می‌دهد، و انگار دو سر دارم، مانند شانه‌ای که هر دو طرفش را می‌بیند.

هوش مصنوعی: در پیری به زیبایی و ظرافت کسی دلبسته شدم، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، من نیز در جستجوی آن شخص لطیف هستم که همواره در خاطر من است.

هوش مصنوعی: به استاد بزرگ که علمش گسترده و بی‌نظیر است، گفتم ای خالق همه چیز، لطفاً یک خانه‌ای برای من بساز.

هوش مصنوعی: ای کسی که چشم‌هایت را بسته‌ای، به من گوش کن و از نصیحتی که به تو می‌دهم، بهره‌ ببر. این پند، قدرتی برای جان توست که در سن سالخوردگی به آن نیاز داری.

هوش مصنوعی: علم و آگاهی، خرد و حکمت و فرهنگ ما همه تحت تأثیر زیبایی تو و جمال آن چهره درخشان قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: وقتی که نگاه کردم، چه چیزی دیدم؟ آفتی که جان و دل را می‌خورد. ای مسلمانان، به رحمت و یاری توجه کنید.

هوش مصنوعی: تو اینقدر از درد و دل‌های خودت پنهان‌کاری کردیم، حالا این راز را برای دیگران فاش کن و از حسادت‌های دیگران نترس، با شهامت بگو.

هوش مصنوعی: شمس تبریزی، منبع حق و دین است و به واسطه‌ی او، عشق به وجود آمده و در دل‌ها جای گرفته است.