غزل شمارهٔ ۲۷۲۰

هوش مصنوعی: تو در این دنیا نشسته‌ای و در حال زندگی‌ات هستی، اما نمی‌دانی که در حال گذر از این عالم فانی هستی و زمان در حال گذشتن است.

هوش مصنوعی: نشسته‌ای و می‌روی، که این هم خوب است، اگر در این سخن گفتن، روی تو به سمت او باشد.

هوش مصنوعی: ساعات زیادی را در این دنیای پر از مشکلات و آشفتگی گذرانده‌ای، حالا به سمت نعمت و رحمت خداوند روی مکن.

هوش مصنوعی: پایی به این محدودیت‌های دنیایی بزن و از آن‌ها فاصله بگیر، تا بتوانم زیبایی و برکت وجود تو را درک کنم.

هوش مصنوعی: تو زلفی داری که از مشک و عنبر هم بهتر است، ای برادر، تو به دیگران هم زیبایی و جذابیتی مثل یک کلاه می‌افزایی.

هوش مصنوعی: اگر تو دارای موهای زیبا و مجعد هستی، سر خود را در آسمان بلند کن و به آن افتخار کن.

هوش مصنوعی: دنیا چون هست، با جاذبه‌هایش انسان‌های زیرک را فریب می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانی به کسی کمک کنی، بهتر است از او انتقاد نکنی. زیرا در حین انتقاد، ممکن است به او آسیب برسانی و خود را در موقعیتی دشوار قرار دهی.

هوش مصنوعی: اگر زمان به شما دلیل و برهانی آورد و در آن، تخلفی از واقعیت بر افراشته است، در چهره او چیزی ارزشمند و مهم وجود دارد.

هوش مصنوعی: این غول در خواب و توهمی که به آن دچار شده‌ای، سال‌ها وقت تو را تلف کرده است. حالا وقتش رسیده که با این غول درون خودت بحث کنی و دلیل و توجیهی برای این وضعیت پیدا کنی.

هوش مصنوعی: چرا باید به او پاسخ بدهی وقتی که حالش به هم ریخته است؟ نکته‌ای که باید دقت کنی این است که او در وضعیت تناقض قرار دارد.