غزل شمارهٔ ۲۶۷۱

هوش مصنوعی: غیبت تو برای من تحمل‌ناپذیر است، هر جا که هستی، وجودت زندگی‌بخش من است.

هوش مصنوعی: اگر از خشم من به هر کسی کمک کنی، به رغم میل من در هر وضعیتی قرار بگیری.

هوش مصنوعی: اگر تو مرا ببینی و نادیده بگیری، این نشان‌دهنده‌ی وفاداری و آشنایی‌ات با من است.

هوش مصنوعی: من در عشق تو به جایی رسیده‌ام که از عزت و مقام خود سقوط کرده‌ام. حالا در این حالت ذلت و خواری، نگاه کن که چقدر مغرور و خودخواهی وجود خداوندی که از من بالاتر است.

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم از همه چیز کناره بگیرم و خود را از دنیا دور کنم، تا اینکه بوی جدایی به من نرسد.

هوش مصنوعی: تو با رفتار و کلامت قلبم را سنگین کردی، انگار که قصد داری به من بی‌وفایی کنی.

هوش مصنوعی: تو در دل خود نوعی تلاطم و آشفتگی داری که تا پایان دنیا جان من به آن وابسته است.

هوش مصنوعی: ای چرخ فلکی که همیشه در حال زایش و تولید هستی، این ماه را بار دیگر به دنیا می‌آوری.

هوش مصنوعی: در کوه قاف، پرنده‌ای به نام همای وجود دارد که نشانگر خوشبختی و سعادت است. این همای در جستجوی شمس‌الدین تبریز پرواز می‌کند و نماد ارتباط و جستجوی روحانی است.