غزل شمارهٔ ۲۶۴

هوش مصنوعی: اگر دوست من بخواهد، قلبم را به عشق خود آتش می‌زند و اگر بخواهد، با احترام و عشق بر چشمانم قدم می‌گذارد.

روز نیکو و خوش روزی است که قسمت من او باشد، به‌به چه روزی! خوشا به حال آن روز!

چه چیز هست که او کند اما خوش نباشد؟! ما خرسندیم بدانچه خدای کند.

هوش مصنوعی: درد و رنج او باعث شد تا زیبایی‌های گل‌ها شکفته شود و در واقع او منبع بخشش و فاش‌سازی حقایق بود.

هر چیزی که گفتی یا شنیدی ظاهر و ناچیز بود؛ جان و راز عشق، چیزی نیست که آشکار شده باشد.

آدم عاقل که به عمق حقایق پی برده است کی به ظاهر و قشر و پوست قانع می‌شود؟

قصد گفتن نداشتم اما غم عشق او ساکت نشد، خدا ما را از شر تهمت‌ها حفظ کند!