غزل شمارهٔ ۲۵۸۸

هوش مصنوعی: ای دوست، اشتباه کردی که با کسی دیگر رفتی و از کار خودت دور شدی و به کار دیگری مشغول شدی.

هوش مصنوعی: صد بار به تو بخشیدم و محبت خود را نشان دادی. اکنون دوباره رفته‌ای، ای کسی که خود را پسندیده می‌دانی.

هوش مصنوعی: بارها تلاش کردم تا مشکلات و رنج‌ها را از تو دور کنم و فضای شاد و زیبایی خلق کنم، اما تو همچنان متوجه این تلاش‌ها نشدی و به جای دیگر رفتی.

هوش مصنوعی: با خودم فکر کردم که تو که مثل ماهی هستی، چگونه می‌توانی با مار به عنوان رفیق باشی؟ حالا که اینطور شده، به نظر می‌آید که با ماری دیگر در ارتباط هستی و این قضیه برایت چندان مناسب نیست.

هوش مصنوعی: مثل موریانه‌ای که در دست بافنده ی فرصت، تارهای بسیاری را می‌برد، تو هم در تار دیگر مشغول رفتن هستی.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که من را در غار نمی‌بینی، اما آن یار در همان غار است؛ این تو هستی که در غار دیگری رفته‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی که تو به آن دلیل که سنگت کم نمی‌شود یا رنگت بد نمی‌شود، از بازار من دور می‌شوی، من دیگر بازار دیگری را نمی‌بینم.