غزل شمارهٔ ۲۵۶۷

هوش مصنوعی: دل و جانم درگیر یک فتنه و آشفتگی شدید شده است، مانند بیماری‌ای که در خود پنهان شده و تحت تاثیر حمله‌ای سخت قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: کسی که به بی‌خوابی دچار است، به دریا نزدیک می‌شود و آب می‌خواهد تا آتش درونش را تسکین دهد.

هوش مصنوعی: می‌گوید که برای این خانه به من پول بده، تا ببینم با آتش آن چه چیزی می‌توانم بسازد.

هوش مصنوعی: بعضی مواقع می‌گوید که این مکان، که تو اینجا را برای خود ساخته‌ای، از آن من بوده و تو تنها در آنجا زندگی می‌کنی و دیوارهای آن نیز از آن من است.

هوش مصنوعی: دیوار را از اینجا بردار، زیرا این مکان به ما تعلق دارد. در عرصه جان، دیوار تو بی‌فایده و مرده است.

هوش مصنوعی: دلبر زیبا و قدبلند در پی شخصی می‌گردد و در خیابان‌ها پرسه می‌زند، همانند کسی که مشغول کار خاصی است.

هوش مصنوعی: ناگهان کسی چاهی حفر می‌کند، ناگهان راهی را می‌سازد، و بی‌خبر در گوشه‌ای صدای آهی را از میان کوچه و بازار می‌شنوی.

هوش مصنوعی: روح انسانی به‌طور مداوم در حال خواندن و احساس کردن است. او می‌داند که چه می‌گذرد و از هر چیزی که به او آسیب بزند دوری می‌کند. چرا که وقتی همه چیز را از دست بدهد، در واقع، چیزی از او باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: ای پادشاه خوش‌خند که شادی‌بخش هر دل زنده‌ای، کیست که جانش بنده تو باشد و گرفتار عشق تو شود؟

هوش مصنوعی: ای عشق دل، از نوشتن خوشحالی‌ام و از جوش و خروش دل شوقی دارم. پیش بیا و به من گوش بده تا دیگران نشنوند و درک نکنند.

هوش مصنوعی: از باغ تو، روح و بدنم پر از گل است و دامن جادویی تو به من آموخته چگونه با زیبایی و ناز راه بروم مثل سمن‌های خوشبو.

هوش مصنوعی: از آن گوش که می‌خاراند، می‌توان فهمید که این شخص چه حالی دارد و در این لحظه مطمئن است که این رفتار به خاطر محبت و بزرگواری توست.

هوش مصنوعی: وقتی از تو آگاهی پیدا کردم، مانند چنگی شدم که جانم به تو وابسته است. ای مولانا، این ناله و زاری را بشنو.

هوش مصنوعی: تا وقتی که عشق و محبت در قلبم جاری است، این دل بی‌دغدغه و آرامش، هیچ سخنی نمی‌گوید و فقط درونش پر از مهر و صمیمیت است.