غزل شمارهٔ ۲۴۸۳

دهان مرا تلخ می‌کنی اما شیرینی و مهربانی‌ات را به‌دیگران عطا می‌کنی؛ کشتزار مرا آب نمی‌دهی اما به دیگران توجه می‌نمایی

تو جان و عزیز من هستی و همه‌چیز من هستی؛ باغ منی بهار منی اما به من خزان و اندوه می‌دهی

یا برای جنگ با من یا راندن من؛ به هنگام نبات‌ریز من، به من فقط وعده و وعید می‌دهی

عود که جود می‌کند، سوخته و عاشق توست؛ شیران وقتی که می‌بینند سگی را استخوان می‌دهی می‌خواهند سگ تو باشند و در برابر تو می‌نشینند.

اگر از کوی من بگذری، از شادی از نُه فلک بالاتر می‌روم و (ای شاه) اگر به سر من امان دهی‌، از این سرور و افتخار، پای بر آسمان می‌نهم. 

عقل و خرد نیازمند تو هستند و از تو پرورش و جان می‌گیرند و رشد می‌کنند؛ (ای شاه) کسی که به او کمان بدهی، چگونه از تیرهای ترکش تو نباشد و نپرد و از شادی بال و پر نگیرد؟

کسی که تو به او توجه کنی دو جهان در نظر او بی‌ارزش می‌شود‌؛ شاه شاهان می‌شود آن گدایی که تو به او نان بدهی.

تمام وجود کسی که تو به او شکر بچشانی، شکر و شهد می‌شود؛ دو عالم را یک لقمه می‌کند، کسی که تو به او دهان ببخشی.

تمام شهرها و دنیا را گشتم هیچکس جز تو شکر ندارد؛ چگونه می‌توانم با تو چانه بزنم حتی اگر به من گران بفروشی؟

گاهی وزن می‌کنی و گران می‌فروشی و گاهی رایگان می‌بخشی؟ گاهی چنین هستی و گاهی چنان.

مایه فخر مهر و مشتری و تمام افلاک، شمس‌الدین تبریزی است؛ دل ماه شاد و زنده می‌گردد اگر به ماه قران بدهی و توجه کنی.