غزل شمارهٔ ۲۳۶۲

هوش مصنوعی: ای دو چشمت، به طور ابدی نکته‌های حکمت را آموخته‌اند و به روح‌ها روش‌های زندگی بخش را یاد داده‌اند.

هوش مصنوعی: هر درِ بسته‌ای در جهان، کلیدش در عشق شماست و شما می‌دانید چگونه آن را باز کنید.

هوش مصنوعی: برای مهمانی اهل تصوف، فضایی دلپذیر و زیبا فراهم شده است و ناگهان به آنها یاد داده شده است که چگونه صداها و نغمه‌ها را به خوبی ادا کنند.

هوش مصنوعی: از میان صوفیان، آن صوفی محبوب، روش و طریقتی که به عشق و معشوقی مطلق منتهی می‌شود، در فضایی خالی و عاری از هر چیز آموخته است.

هوش مصنوعی: این شخص دیگر را از امتحان دور کرده و در فراق، درد و محنت عاشقان را به او آموخته است.

هوش مصنوعی: عشق در واقع ترکیبی از نیاز و بی‌نیازی است. وقتی کسی عشق را تجربه می‌کند، هم به چیزی نیاز دارد و هم از آن فراتر می‌رود. این عشق است که به فرد قدرت می‌دهد تا مسأله را درک کند و به طریقی دعا کردن را یاد بگیرد.

هوش مصنوعی: در برابر آب محبت او، آتشی به زانو درآمده است که مانند افلاطون، صد نوع علم و دانش را آموخته است.

هوش مصنوعی: در نیمه شب، با دعا و پاسخ‌های الهی، به سوی جوانان باهوش و زیرک حرکت کرده‌ام و از آن‌ها بسیاری از حقه‌ها و تردیدها را آموخته‌ام.

هوش مصنوعی: افرادی که سخن‌های زیاد و بی‌فایده می‌زنند، با وجود اینکه قلبشان به کفر گرایش دارد، سعی می‌کنند وفاداری را به گونه‌ای نشان دهند و خود را در این معنا آموزش داده‌اند.

هوش مصنوعی: زخم‌ها و آتش‌های پنهانی در چشم کهن‌سالان وجود دارد که آن‌ها را همچون آیینه‌ای صاف و روشن نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: تمام آن‌ها در پرتو وجود شمس تبریزی شده‌اند و در نور دیدار او تعلیم یافته‌اند.