غزل شمارهٔ ۲۳۵۴

هوش مصنوعی: بدون تو زندگی‌ها پژمرده و بی‌تو خوشحالی و شادابی از بین رفته است.

هوش مصنوعی: ما در عشق به در خانه‌ات آمده‌ایم و در این راه، تو با قفل و کلیدی که از ما گرفته‌ای مانع ما شده‌ای.

هوش مصنوعی: هر شعله‌ای که زنده است، به خاطر وجود توست. بر این نفس آرام و شمرده، رحم کن.

هوش مصنوعی: ای خاموشی، بیایید و ما را در آتش عشق بسوزانید، مانند تکه‌های چوبی که در آتش می‌سوزند.

هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر قدرت و صلابت دیگران ممکن است ترس داشته باشیم، اما همواره باید به قدرت و مهارت خود ایمان داشته باشیم و از آن استفاده کنیم.

هوش مصنوعی: در پرده نمان، ای کسی که دیدت زیباست، زیرا دیده‌ای که زیباست نباید پشت پرده پنهان باشد.

هوش مصنوعی: در مورد عشق کم صحبت کن و بدان که گفتن در مورد عشق مانند نوشیدن آن نیست؛ عشق را باید به درستی چشید و تجربه کرد.