غزل شمارهٔ ۲۳۵۳

هوش مصنوعی: روح در این دنیا ساده شده و از قید جسم رهایی یافته است.

هوش مصنوعی: سیل به قدری شدید بود که جان آدمی را به همراه خود برد و این سیل از آب‌های دریاها هم بیشتر بود.

هوش مصنوعی: جان خود را به مانند آب زلالی در چشمانت آسان کن و با دل باز به دنیا نگاه کن.

هوش مصنوعی: از خودت شیرینی داشته باش مانند عسل و از وجودت به طراوت و زندگی همچون شراب جوش بزن.

هوش مصنوعی: آدمیان چشم‌ها را در دل روح خود قرار داده‌اند و روح خود را در نگاه خود جای داده‌اند.

هوش مصنوعی: انسان می‌تواند از هر چیزی که متعلق به خداست، با دل و جان خود پرستش کند، حتی اگر معبد و سجده‌گاه و افرادی برای عبادت در اطرافش وجود نداشته باشند. در واقع، خود او به عنوان یک موجود زنده، می‌تواند به سجده و فروتنی در برابر خداوند بپردازد.

هوش مصنوعی: با بوسه‌ای بر لب خود، شادی و خوشی را به جان می‌آورم.

هوش مصنوعی: هر چیزی از یکدیگر به وجود می‌آید، اما تو، ای جان، از هیچ‌کس متولد نشده‌ای.

هوش مصنوعی: جان مثل شتری به سمت شهر تبریز حرکت می‌کند و بدنش مانند قلاده‌ای آویزان است.