غزل شمارهٔ ۲۲۵۱

هوش مصنوعی: زمانی که من به اوضاع و احوال خودم بپردازم، او هم خوشحال می‌شود. اگر من به دلم نگاه کنم، او هم معشوق من خواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی که من بدانم که در صلح و صلح‌خواهی هستم، او شفیع من خواهد بود، اما زمانی که در میدان جنگ باشم، او همچون خنجری در دستم خواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی که به مجلس می‌روم، شراب و نقل وجود دارد و وقتی به گلستان می‌روم، عطر او به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: هرگاه به مقدار و عمق موجود در وجود شخصی نگاه کنم، می‌بینم که او مانند سنگ‌های قیمتی است و وقتی به عمق روح او می‌نگرم، ارزش و زیبایی او را به وضوح می‌یابم.

هوش مصنوعی: وقتی به دشت می‌رسم، سرسبزی و زیبایی‌اش را می‌بینم و وقتی به آسمان نگاه می‌کنم، ستاره‌هایش را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که در آرامش و صبر باشم، او در اوج و جایگاه رفیع قرار دارد، و وقتی که از غم و اندوه می‌سوزم، او مانند آتشی می‌درخشد.

هوش مصنوعی: زمانی که به میدان نبرد می‌رسم، افرادی هستند که از من محافظت می‌کنند و فرماندهی من را بر عهده دارند.

هوش مصنوعی: وقتی وارد مهمانی می‌شوم، زمان شادابی و سرحالی است، و در آنجا است که طبیب و موسیقی‌دان و جام شراب حضور دارند.

هوش مصنوعی: زمانی که برای دوستانم نامه می‌نویسم، کاغذ و قلم و نویسنده‌اش را در نظر می‌گیرم.

هوش مصنوعی: وقتی بیدار می‌شوم، هوشی تازه و جدید در من به وجود می‌آید و هنگامی که به خواب می‌روم، آن هوش جدید وارد خوابم می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که به دنبال قافیه برای غزلم می‌گردم، به یادم می‌آید که قافیه خود را می‌سازد.

هوش مصنوعی: هر شکلی که بیرون بیاوری، مانند نقاشی است که قلمش بر روی آن می‌نشیند.

هوش مصنوعی: هرچقدر که تو با دیدی برتر به مسایل نگاه می‌کنی، چیزهایی فراتر از آنچه که می‌بینی نیز وجود دارند.

هوش مصنوعی: برامو تا جایی که می‌تونی از حرف زدن بی‌فایده و نوشتن دست بکش و به کسی بگو که بهتر است با او ارتباط برقرار کنی.

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا در هر سوی تو نور او وجود دارد، و اگر از این شش جانب عبور کنی، داور اوست.

هوش مصنوعی: خوشنودی او، رضایت کسی است که برتری یافته و راز او را در دل پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: شمس تبریز، مانند خورشیدی درخشان است که به شدت تحت تأثیر نور و تابش خود قرار دارد.