غزل شمارهٔ ۲۲۴۶

هوش مصنوعی: ای سرداران بزرگ، بگو، بگو! ای فرمانده میدان، بگو، بگو!

هوش مصنوعی: ای ماه جاوید، ای سرور، ای نوش کننده جان، سخنان پندآموز را به من بگو و به من بایست بگو.

هوش مصنوعی: به جمعی که به دور یک شمع جمع شده‌اند و مانند شعله‌های آن می‌درخشند، داستان و روایتی را بگو و بازگو کن.

هوش مصنوعی: ای ساقی، تو که دستانت پر از عشق و شادابی است، راز و رمز گلستان و زیبایی‌های آن را برای مستان بگو و روشن کن.

هوش مصنوعی: متن به بیان می‌آورد که همه چیز را می‌دانی و همه چیز برایت مهم است. ای صاحب مقام، هرچه می‌دانید، باز هم بگویید و تکرار کنید.

هوش مصنوعی: زندگی و روح واقعی به شاخ نباتی و آب حیات شبیه است و نکته‌های ظریف و زیبا از جانان را بازگو کن و بازگو کن.

هوش مصنوعی: ای دل شاد، غم نخور و عصبانی نشو، از آنچه که در دل داری، بگو و بگو.

هوش مصنوعی: ای خسرو شیرین، بر روی تخت بنشین و به یاد سپاهان گام بردار و از دل مردم بگو.

هوش مصنوعی: دل بسیار شاد و خوشحال شد و گفت: باز هم از شادی و خوشی بگو، بگو!

هوش مصنوعی: به ما شراب خالص و گوارا بده و با لبخند بگو که بیا، بیا.

هوش مصنوعی: دوست من، هر چیزی که به دست می‌آوری، به احترام ایمان به من بگو و بگو.

هوش مصنوعی: نه با کسی درشت‌خویی کن و نه فرار کن، بی‌هیچ سرانجامی فقط فریاد بزن و بگو.