غزل شمارهٔ ۲۲۴۵

هوش مصنوعی: ای نوازنده‌ی ماهتاب، هر آنچه شنیدی برای ما بگو. ما همه در این راز شریک هستیم، پس آنچه دیدی را هم برایمان بازگو کن.

هوش مصنوعی: ای فرمانروای ما، ای شادی و سرور ما، در دل ما چه اتفاقی افتاده که در حریم وجودمان به سر می‌بری، بفرما!

هوش مصنوعی: نرگس خواب‌آلود او، ای کسی که خدا کمککار اوست، دیشب از باغ او هر چه چیدید، بفرما.

هوش مصنوعی: ای که به خاطر خوشحالی و سرمستی من، از دستم رفته‌ای، تو که تمام خوبی‌ها را دیده‌ای، بگو چه کردی؟

هوش مصنوعی: زمانی که عید فرا می‌رسد، عید تو همیشه در خاطر خواهد ماند، چون از آسمان و بدون کمک، به سوی آزادی رفته‌ای. بگو که چه خبر است.

هوش مصنوعی: من در دنیایی پر از شیرینی و نشاط غرق شدم، ای شیرینی! اگر تو از این دنیای شیرین چیزی چشیده‌ای، بگو.

هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که همچنان قلبم به سمت راست می‌رود و مشغول کشمکش و حرکت است. تو هم بگو چه تجربه‌ای داشتی؟

عشق وقتی جام دل را از شراب خودت پر کردی، آرامش ظاهری‌ام را به آشوب کشیدی؛ تو که کلید ورود به خرابات جهان رهایی از خودبینی و تعلقات دنیوی و رسیدن به حقیقت را در دست داری، بگو کیستی. 

هوش مصنوعی: شور و شوق جایی که ما هستیم، روشنی دعای ماست و حجاب نیازهای ما را هم تو شکسته‌ای، بگو.

هوش مصنوعی: ماه در دل ابر پنهان شده و من از تو می‌خواهم که، ای ماهی که از دل ابرها دور و روشنایی، سخن بگویی.

هوش مصنوعی: باشد که سایه‌ات همیشه پایدار بماند و نور تو همیشه درخشان باشد. ای چرخ روزگار، من بندگی تو را بر عهده می‌گیرم. چرا از من دوری کردی؟ تو را از چه چیزی می‌ترساند؟

هوش مصنوعی: عشق به من گفت: "عاشق من چطور شدی؟" من جواب دادم: "به خاطر اینکه به آنچه که به تو وابسته است، آشنا شدم."

هوش مصنوعی: مرد مجاهدی بودم که عاقل و زاهد نیز بودم. حالا بگو که چرا مثل پرنده از این وضعیت راحتی فرار کردی؟