غزل شمارهٔ ۲۲

هوش مصنوعی: به شدت از دلخوشی‌ها و غم‌ها می‌نالم و در هر ناله‌ای رنگ‌های مختلفی از احساسات را به نمایش می‌گذارم تا از دل و قلبم هر چیزی را که بد و ناپسند است، دور سازم و از میان ببرم.

هوش مصنوعی: دل او با عشق تو پیش می‌رود و این عشق هر لحظه او را از جانش دورتر می‌کند، گویی کیلومترها از او فاصله می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای معشوق، برای کوران شب‌های ظلمانی، زیبایی درخشانت را نشان بده تا بر دل‌های سنگین و بی‌حس، از آسمان سنگ‌ها بریزد.

هوش مصنوعی: با این درخشش و زیبایی که داری، آیا نمی‌دانی چرا افرادی به تو نیرنگ می‌زنند؟ زیرا این موفقیت و خوش‌شانسی که داری، برای آنها مایه‌ی رسوایی و شرمساری است.

هوش مصنوعی: اگر چشمانش بسته باشد، چگونه می‌تواند چنین چیزها را ببیند؟ در آن سمت، هزاران جان مانند ستاره‌ها در آونگ‌ها وجود دارند.

هوش مصنوعی: وقتی که نور و شادی تو به دیگران می‌تابد، حتی افرادی که دچار ناتوانی هستند هم می‌توانند بینا و آگاه شوند و با خوشحالی به سمت راه تو پیش بروند.

هوش مصنوعی: اما وقتی در راه تو قدم می‌زنیم و ناگهان هر عقل و فکری از دست می‌رود، زیرا ز گلزار تو نشانه‌هایی نمایان می‌شود که دل را مجذوب می‌کند.

هوش مصنوعی: به همین دلیل، افرادی را می‌بینم که مانند نی ناله می‌کنند و از دل خالی هستند. به همین خاطر، صدها سرو از غم خم شده‌اند، مانند سازی که نواخته می‌شود.

هوش مصنوعی: به دلیل این مشکلات، هزاران کاروان در مسیر خود متوقف شدند و بسیاری از کشتی‌ها در رودخانه‌ها غرق شدند.

هوش مصنوعی: دل‌شکستگان به امید تو جان‌ نگاه داشته‌اند تا شاید دانش بی‌پایانت فرهنگ‌ها را آشکار کند.

هوش مصنوعی: تا وقتی که آن محبت در آغوش مهربانی تو به قهر پایان دهد و صلح را در همه جا برقرار کند، جنگ‌ها از بین خواهند رفت.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به نوعی جدید از جست و جو، باید راهی متفاوت پیدا کرد، که در دل هر جان و در تنوع آهنگ‌ها، چیزی نو ظهور کند.

هوش مصنوعی: از دعوت و کشش زیبای آن شمس تبریزی، هر ذره‌ای به جنبش درمی‌آید و هر مویی مثل سرهنگ‌ها در حرکت است.