غزل شمارهٔ ۲۱۵

من را چه به غم و شادی این دنیا؟ مرا چه به غم باران و غم ناودان؟

چرا به عالم و جای اصلی خود نروم، دل (که زیباپسند است) را چه به تماشای این خاک‌دان؟

وقتی که خر ندارم و خربنده هم نیستم ای عزیز جان! مرا چه به غم پالان و غم کودبان؟

هزار ساله گذشتی و از عقل و وهم و گمان فراتر رفتی؛ تو از کجا و تنگناهای بدگمان از کجا؟

تو چهار بال هستی تا به آسمان بپری و بروی؛ تو را چه به غم نردبان و بام؟

کسی تو را به‌ بز نمی‌گیرد و تو هیچکس را به بز نمی‌گیری؛ تو از کجا و هیاهای چوپان کجا؟ (به بز گرفتن احتمالا معنی «به‌حساب آوردن» است)

هزار نعره و غوغا از بالای آسمان آمد اما تو کاهلی می‌کنی و نمی‌جویی که این غوغا از کجاست.

وقتی آدمی با یک مار از بهشت بیرون شد تو چرا با کژدم‌ها و مارها به‌سر می‌بری؟

ای عزیز جان، به حرف اصلی بپرداز و اصل‌کار را بگو! که آسمان را چه به ریسمان؟

شراب خام را بیاور و به پختگان بده! مرا چه به حرف چند قلتبان؟

به شراب‌خانه در‌آی و در را بر روی نامحرمان ببند، تو را چه به بد و نیک مردمان؟

فکر مکن که عمر تو پایانی دارد؛ صفات حقی و حق کی حد و کران دارد؟

اجل قفس را می‌شکند و به پرنده آسیب نمی‌زند و او را نمی‌آزارد، مرگ کجا و بال و پر مرغ جاودان از کجا؟

سکوت کن که سخنان بسیار گفتی و کسی نشنید؛ که این دهل از چه بامی به گوش می‌رسد و این سخنان از کجا؟