غزل شمارهٔ ۲۱۳۷

آن نادان که از رشگنی و حسادتش، عیسی مایهٔ رنج او است، امیدوارم الاغی در او بسپوزد و سگی بر ریشش تیز کند. (تیز : باد معده، و «تیز سگ در ریش او» دشنامی معروف بوده همچون «سگ برینه به ریشت» که امروزه می‌گویند) 

خر هرگز نمی تواند آهویی را شکار کند یا مشک و عبیر ببوید. کارِ او بوییدنِ شاشهٔ خران دیگر یا ورانداز کردنِ پشکل است.

آن خر ماده در هر جوی آبی که پای می‌گذارد، در آن می‌شاشد. این کار او موجب پلیدی رودخانه نمی‌شود (دریا برای سگی نجس نمی‌شود) ولی باید آن خر را تشنگی داد و از آب دور کرد‌.

چه جای خر؟ که خر هم از چنین موجودی ننگ دارد.سخن خداوند را بشنو که می‌گوید «آنها مانند چهارپایانند بلکه بسی گمراه‌ترند». پس او بدتر از خر است. او مانند مردان مفعول، ناز و عشوه می‌کند و، مانند فواحش، بدن مشتریان را می‌خراشد. (تَخْمیش : آهسته خراشیدن و پنجه انداختن)

من دیگر زبان در‌می‌کشم و سخن نمی‌گویم، تا خود خداوند، او را برای همیشه روسیاه و شرمگین کند.من در ساقی می‌آویزم زیرا از جمّاشی و عشوه‌گریِ او مست شده‌ام.