غزل شمارهٔ ۲۱۳۰

هوش مصنوعی: ای عاشقان، ای عاشقان! کسی که چهره او را ببیند، دیوانه می‌شود و عقلش به هم می‌ریزد و اخلاقش دگرگون می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر کسی به دنبال معشوقش باشد و در دل خود دلتنگی و اشتیاق بشناسد، به همان اندازه که او را جستجو می‌کند، عشقش با ویرانی و درد همراه خواهد بود. این جستجو و تلاش به اوج می‌رسد و همچون آبی جاری در جویی، زندگی و روح او را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: در عشق، چون مجنون به سردرگمی می‌افتد و حالتی شبیه به چرخش گردون پیدا می‌کند، کسی که به این حال دچار شود، دیگر نمی‌تواند دارویی برای درمان دردهایش پیدا کند.

هوش مصنوعی: دل ملک، تسلیم و خاشع می‌شود برای کسی که در برابر حق فروتن و خاکی شده است. و آسمان هم به خدمت می‌آید برای کسی که از هویت و نژاد خود، یعنی هندو بودن، دست کشیده است.

هوش مصنوعی: عشق او، دل‌های پر از درد را به راحتی در دست می‌گیرد و مانند بویی خوش آنها را در فضا پخش می‌کند، اما دل‌هایی که قادر به احساس کردن این عشق نیستند، نمی‌توانند از آن عطر بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: بسیاری از دل‌ها را خسته کرده است، خواب‌های زیادی را گرفته است. آن نگاه فریبنده او، به مانند دست جادوگران است که همه را تحت تاثیر قرار داده است.

شاهان پیش او مسکین هستند و خوبان پیشش شاگردی میکنن و از او علم می آموزند / مقام او آنقدر بالاست که شیر ها پیش سگ های کوی او ( مکان و محله ی او )  دم به زمین میزنند( کنایه از احترام گذاشتن و بالا بودن مقام او )

هوش مصنوعی: به آسمان نگاه کن، در قلعه‌ی روحانیان، چندین چراغ و مشعلی بر روی برج و دیوار آن می‌سوزد.

هوش مصنوعی: عقل کل، حاکم و نگهبان آن قلعه‌دار است. کسی که به آن قلعه راه پیدا کند، دیگر هیچ چیز از او باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: ای ماه، زیبایی چهره‌ات را دیده‌ای که چه خوبی از او گرفته‌ای. ای شب، تو هم زلف او را دیده‌ای، اما نه، حتی یک موی او را هم نمی‌توان به دست آورد.

هوش مصنوعی: این شب تاریک و غم‌آلود به خاطر سوگواری است، شبی که یادآور عزاداری و فقدان یک عزیز است؛ مانند زنی که پس از مرگ شوهرش، لباس سیاه بر تن کرده و در خاک گم شده است.

هوش مصنوعی: شب بخشی از کارها را انجام می‌دهد و او از خوشی‌های پنهانی لذت می‌برد. در این حال، چشمان او بسته می‌شود و ابرویش به شکل خاصی می‌ماند.

هوش مصنوعی: ای شب، من از تو این ناله و غم را ندارم، زیرا مانند گویِ در حال دویدن در میدان هستی، بی‌ارزش و بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: کسی که این چوگان را به دست می‌گیرد و در بازی سعادت پیروز می‌شود، بدون اینکه احساس درد کند یا محدودیتی داشته باشد، با تمام وجود به دور کوی عشق او می‌دود.

هوش مصنوعی: ای چهره‌ات مانند زعفران، از عشق باغ لاله می‌درخشد. ای دل من که در ژرفای عشق غرق شده‌ای، مانند شانه‌ای هستی که در گیسوان او فرو رفته است.

هوش مصنوعی: عشق خود دارای دو جنبه است: یکی رو که ما می‌بینیم و دیگری پشت‌اش که اشاره به عمق و حقیقت عشق دارد. در واقع، ما فقط جلوه ظاهری عشق را می‌بینیم و نمی‌توانیم به عمق و حقیقت آن دست پیدا کنیم. عشق همواره دو سویه دارد و آنچه را که ما می‌شناسیم، تنها یکی از آن جنبه‌هاست.

هوش مصنوعی: او از ظواهر و شکل‌ها فراتر است و کارش تنها در حوزه‌ی ظاهر نیست. ای دل، به تنها ظواهر نپرداز، زیرا او حقیقتی است که تنها در تو نیز وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل هر انسان پاک، صدای دل را می‌داند، همان‌گونه که صدای گل، صدای غرش شیر را دست‌کم می‌گیرد. این غرش در واقع در ظاهر آهوی او است.

هوش مصنوعی: چیزی که از دست توانا و بی‌نظیر خداوند خلق شده، به وضوح نمایان است و این نشان از هنر و مهارت استادانه‌ای دارد که از دستان او بیرون آمده است.

هوش مصنوعی: ای جان ما، محل عاشقانهٔ او کجاست؟ او مرکز عشق ماست. در این مسیر، آسمان درخشان و زمین مانند خدمتگزار اوست.

هوش مصنوعی: دل من در حسرت او بی‌تاب است و چشمانم مانند مشک او تیره و غم‌گین شده‌اند. ای دریا، آیا چشمانم به اندازه‌ی چشم او باران خواهد شد؟

هوش مصنوعی: عشق به سراغ من آمده و زخم عمیقی بر جانم زده است. من برای او، به خاطر دستان و بازوانش، صدها بار شکرگزاری و ستایش می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تلاش کردم و به دنبال چیزی می‌گشتم، اما ای انسان! جست‌وجوی من به سمت او بود که خودش مرده است.

هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ناامیدی و دلتنگی خود برای عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هر چه بیشتر از شدت احساسات درونی‌اش بگوید، دلش آرام نمی‌گیرد و روحش از این عشق سودی نمی‌برد. به عبارتی، با شنیدن ناراحتی‌های او، دلش تنها به یاد عشق می‌افتد و این وضعیت برایش عذاب‌آور است.