غزل شمارهٔ ۲۱۱۶

هوش مصنوعی: به اینجا آمده‌ای و نیازی به حرف‌های بی‌معنا نیست. یک لیوان شراب بگیر و از آن لذت ببر.

هوش مصنوعی: آب جریان دارد و از چشمه حیات می‌خیزد تا سبزه‌ها از آب و گل به وجود بیایند.

هوش مصنوعی: دوست به سمت باغی زیبا و سرسبز می‌رود، تا ببیند که چطور لاله‌ها در کنار یاس‌های خوشبو خود را به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: ای راهنما، روح من را هدایت کن تا روح من شاد شود و سخنی خوش و شاداب بگوید.

هوش مصنوعی: اگر فکر و اندیشه‌ام به حرکت درآید، مانند دستی که از آستین یار بیرون می‌آید، به اوج زیبایی و شگفتی خواهد رسید.

هوش مصنوعی: غم را باید با قدرت و شدت از بین برد، زیرا این غم زهرآگین است و تنها با از میان رفتن آن می‌توان طعم شیرین زندگی را تجربه کرد.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف حال و هوای مجلس و جمعیتی می‌پردازد که در آنجا، شادمانی و جشن برپاست. نوعی دوستی و صمیمیت در فضا حس می‌شود و می‌توان احساس شادی و نشاط را در بین حاضرین مشاهده کرد. کلمه "افغان" در اینجا به افرادی از قوم افغان اشاره دارد که با روحیه‌ای شاد و سرزنده در آن مجلس حضور دارند.

هوش مصنوعی: گوش خود را باز کن و به سخنان خوبان گوش بده، چشم خود را باز کن تا روشنایی و حقیقت را ببینی.

هوش مصنوعی: چین، در برابر زیبایی چشمانت، به احترام زانو می‌زند و زمانی که چشمانت را می‌گشایی، تمام زیبایی‌های تو را با پنجاه چین می‌بیند.

هوش مصنوعی: خوشی و شادابی بر دل شاد حکم‌فرما می‌شود و روح‌الامین به سوی شخص مورد اعتماد می‌آید.

هوش مصنوعی: زمانی که مرگ به زندگی ما نزدیک می‌شود و دروازه‌ای به سوی آرامش و خوشبختی باز می‌شود، روح ما از وابستگی به فرزندان آزاد می‌گردد.

هوش مصنوعی: من به خودم نهیب می‌زنم و با دلخوشی، جام می را به ساقی می‌سپارم و از دستان او، شراب گرانبها می‌گیرم.