غزل شمارهٔ ۲۱۱۴

هوش مصنوعی: ندای دل و جان من از معشوقه‌ای که در خفا است بلند شده است.

هوش مصنوعی: سجده کردن برای من منبع اصلی و اساس زندگی‌ام است. این عمل، مانند تاجی بر سرم، مقام و سلطنت من را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من خسته و بسته است و دستانم به غم یوسف کنعان گرفتار است.

هوش مصنوعی: دستم را به طرف کسی دراز کردم تا بپرسم چه کسی زخمی شده است. او پاسخ داد که زخم از دست من و ناشی از کارهای من است.

هوش مصنوعی: دل را به نمایش گذاشتم تا ببیند که چگونه خون‌جگر شده‌ام. او نیز به این وضعیت خندید، ای محبوب من.

هوش مصنوعی: او با خنده به من گفت که برای عید من شکرگزاری کن، ای کسی که به خاطر من فدای تو شدم.

هوش مصنوعی: گفتم به خاطر تو جانم را فدای تو می‌کنم، یارم پاسخ داد که تمام وجود تو از آن من است، تو همان منی که به دنبال آن هستم.

هوش مصنوعی: صبح که آغاز شد و نورش درخشید، چشمانم به شوق و شادی گریستند. این حال، نشان از غمی است که در درونم نهفته است و دیدگانم به آن گواهی می‌دهند.

هوش مصنوعی: چشمه‌ی محبت در دل من فوران کرد و با شوق و احساس، آب را به جریان انداخت.

هوش مصنوعی: به تاثیر آب حیات در وجودم نگاه کن، که نشانه‌اش در عمق دندان‌های من دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: آب حیات به مثابه‌ی رودی تازه در حال جریان است که به سوی درخت ایمان من حرکت می‌کند.

من بنده و سپاسگزار این آب (حیات) هستم و این میراب. و سپاسگزارتر و بنده‌تر از من، دل حیران من است.

هوش مصنوعی: بس کن، دیگر پر رو نباش و خاموش باش، نزد پادشاه پنهان منطقی و واقعی خود را درک کن.