غزل شمارهٔ ۲۰۶

ای کسی که تمام خوبی‌ها از تو نشئت می‌گیرند! تو کدام اینانی؟ کدام یک ازینها تو را نشان می‌دهند؟ ای گلی که در باغ ما (باغ مجاز است از دل) جوانه کرده ای، پس چرا پیدایت نمی‌کنم؟ (شاعر می‌گوید حواس پنجگانه و عقل و وهم و خیال از دیدن آن گل تازه شکوفا در دل که آن گل هم مجاز از پدید آمدگی کشش عشق است، عاجز اند.)

به جست و جوی تو ای گل، سراغت را از سوسن گرفتم مگر اینکه بتواند با وجود گلبرگ های زیادِ همچون زبانش که مدعی بیان و سخنوری اش کرده اند نشانی از تو به من بدهد ولی او هم اظهار عجز کرد و گفت از منِ سوسن با این‌همه فضل(صد زبان داشتن) کاری جز دعا و ثنا کردن بر نمی‌آید. برو خدا روزیتو یجا دیکه حواله کنه...

ای کسی که مانند قمر درخشانی! دهن به لطف توست که مانند باغی حرف هایی به زیبایی گل و شیرینی شکر می‌زند (اشاره شاعر به اشعار خارج شده از دهانش) با اینحال با وجود اینهمه زاد و توشه و الدرم بلدرم های ادبی حواسش نیست که مرجع این لطف دستان بخشنده توست.

هوش مصنوعی: اگر سرو بر افراشته شود و قد تو را ببیند، هیچ نمی‌تواند به قامت تو برسد. و اگر نرگس چشم بر تو دوخته باشد، چیزی از زیبایی تو نخواهد دید.

هوش مصنوعی: اگر پرنده‌ای آواز بخواند، یا درختی گل بدهد، یا سبزه‌ای به سرعت رشد کند، هیچ‌کدام به تنهایی مفهومی ندارند و درمانی هم محسوب نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: آب گل از باران می‌رسد، اما دل آدمی به وسیله صبر به آرامش می‌رسد. باران می‌تواند به گیاهان کمک کند تا رشد کنند، در حالی که صبر می‌تواند دل انسان را تسکین دهد.

هوش مصنوعی: در هر گوشه‌ای مردم و موجودات شگفت‌انگیز صف کشیده‌اند، اما در این میکده (محل نوشیدن) هیچ‌کس جرأت ورود ندارد.

هوش مصنوعی: هرجا که بروی و هر چیزی که بخواهی بگویی، اگر به حقیقت نرسی و فقط به ظواهر پردازی ک پاسخ نخواهی گرفت.

هوش مصنوعی: اگر تابش آفتاب باعث گرم شدن سطح آب شود، باز هم نور آفتاب به حیات و رویش آن در عالم ادامه خواهد داد.

آنرا بالا می‌بَرَد، کم‌کم می‌برد تا متوجه نشوی. جنس خوب را می‌دزدد و بد را می‌گذارد‌ آن شعشعه‌ی دلربا. ( بر یعنی بالا، خردخرد یعنی کم‌کم)

هوش مصنوعی: از این حرف شگفت‌انگیز، من دهانم را بسته‌ام، اما به هر حال آسمان در تاریکی شب تو را صدا می‌زند.