غزل شمارهٔ ۲۰۴۰

هوش مصنوعی: ای چشم‌ها، در روشنایی روز به این دقت کن که تو خود خورشیدی هستی و باید با آمدن صبح، نور و روشنی ببخشایی.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که از محدودیت‌ها و موانع عبور کن و به افق‌های وسیع‌تری نگاه کن. به جای اینکه به چیزهای عادی و زمینی توجه کنی، باید به عمق و وسعت مسائل فکر کنی و از تنگناها و محدودیت‌ها فراتر بروی.

هوش مصنوعی: ببین که چگونه می‌توان پاکی را از زمین و آسمان به دست آورد و این خانه قدیمی را بدون پایه و دیوار ساخته کن.

هوش مصنوعی: دنیا فانی است و همه چیز در یک لحظه از بین می‌رود، اما می‌توان در این لحظات پایانی نوعی جاودانگی پیدا کرد. زندگی مانند ماری است که زهر دارد، اما تو می‌توانی به جای ترس از آن، جنبه‌های شیرین و مثبتش را ببینی و از آن بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: هر جا که جای خشک و بی‌حیات می‌بینی، سعی کن که جریانی از زندگی و تازگی به وجود آوری. و هر جا که سنگ و سختی می‌بینی، از خودت چیزی ارزشمند و زیبایی استخراج کن.

هوش مصنوعی: عاشق را در هر جا که دشمنی ببینی، با ضربه‌ای محکم و سریع از راه خود دور کن تا از درد و آسیب در امان بمانی.

هوش مصنوعی: چرا مدام بهانه می‌آوری؟ آنها که نابینا هستند، نمی‌توانند حقیقت را ببینند. اگر نمی‌خواهی نابینایان را راضی کنی، به چشم آنها نگاه کن و ببین چگونه دنیا را درک می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی چیزی در چشم‌هایت پنهان نماند، خودت باید پرده‌برداری کنی تا از محدودیت‌ها و حجاب‌ها عبور کنی.

هوش مصنوعی: فرمان تو همیشه حق و صحیح است. اگر در کنار جمعیت هستی، باید لباس راحتی که نشانه بی‌تحرکی است را کنار بگذاری و کمربند خود را محکم ببندی تا آماده عمل شوی.

هوش مصنوعی: ای خورشید آسمانی، ای نور حقیقت تبریز، مانند ماه نو، چهره‌ام را پنهان کرده‌ام؛ تو مرا مانند ماه کامل درخشان کن.