غزل شمارهٔ ۲۰۳۹

بیدار نمان و برو بخواب و مرا تنها بگذار؛ من‌ِ مست و شب‌گرد و پردرد را تنها بگذار.

ماییم و امواج خروشان سودا و درد که شب و روز بر ما می‌تازد و در این بلا تنها مانده‌ایم؛ خواهی بیا ما را ببخش، خواهی ما را رها کن و ستم کن.

از من بگریز تا تو هم مانند من در بلا و درد نیفتی، راه سلامت و عافیت را بگزین و راه بلا را بگذار و مگزین.

تنها همراه من در گوشه ی غم و تنهایی اشک چشم است، آنچنان اشکی که که با آن صد آسیاب را میتوان چرخاند. (آسیاب آبی، قدمتی باستانی دارد که از آن برای آرد کردن گندم یا روغن گرفتن از گیاهان استفاده میشود)

ما را یار خیره‌کش و بی‌رحمی است که دلی سنگ و سخت همچون خارا دارد؛ می‌کشد و کسی هم نمی‌تواند از او خون‌بها بخواهد.

بر شاه زیبایان و خوب‌رویان وفا و مهرورزی واجب و تکلیف نیست؛ پس ای عاشق بی‌بهره و زردروی، تو صبر کن و وفا کن.

این درد، دردی‌است که غیر مردن دوایی ندارد؛ پس من چگونه به‌تو بگویم این درد را درمان کن؟

در خواب و رؤیا پیر دانایی را دیشب در کوی عشق دیدم، با دست به من اشاره کرد که سوی ما بیا.

اگر خطرها و بلاها در راه تو هستند مترس و بیم مدار که عشق همچون زمرّد از تو محافظت می‌کند؛ با برق آن زمرد اژدها را بران و دور کن. 

بس کن که من بی‌خود و مست هستم، اگر تو هنرفزایی تاریخ بوعلی را نقل کن و تنبیه بوالعلا را بخوان.