غزل شمارهٔ ۲۰۲۰

هوش مصنوعی: ای خدا، این وصال را از جدایی دور نگه‌دار و خوشحالانی که عاشق‌اند را نگران نکن.

هوش مصنوعی: باغ جانت را همیشه شاداب و نشاط‌آور نگه‌دار و به فکر سرگمی‌های زودگذر و این بزم‌های مفرح نباش.

هوش مصنوعی: چون فصل پاییز بر درختان رخنه می‌کند و برگ‌ها می‌ریزند، دل‌ها را آزار نده و مردم را بی‌نوا و حیران مکن.

هوش مصنوعی: بر روی درختی که لانه‌ی پرنده‌ی توست، شاخه را نشکن و پرنده را از آشیانه‌اش نپرران.

هوش مصنوعی: دشمنان را نابود کن و با جمع و شمع خودت بازی نکن، شادی را برای خودت حفظ کن.

هوش مصنوعی: هرچند دزدان در روز روشن آشکارند و دشمنان هستند، اما به خواسته‌های دل آن‌ها اهمیت ندهید.

هوش مصنوعی: این حلقه تنها محل توجه و جمع شدن دل‌ها و امیدهاست، پس نباید آن را خراب کنی.

هوش مصنوعی: این طناب خیمه را نکش، چون این خیمه متعلق به توست، ای سلطان، این کار را نکن.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی در دنیا تلخ‌تر از جدایی نیست؛ هر کاری که می‌خواهی انجام بده، اما این کار را نکن.