غزل شمارهٔ ۱۹۶۳

هوش مصنوعی: ای زندگی، پرده را کنار بزن و به من نشان بده، تویی که جانم را تازه می‌کنی و تسکین‌دهنده غم‌هایم هستی و شب‌هایم را با حضور خودت پر از آرامش می‌کنی.

هوش مصنوعی: ای که از من ناله‌های مداوم را شنیده‌ای، در هر لحظه و زمانی، تویی که در تمام وجودم آتش افکنده‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی صدای من در کوه طنین انداز شود، صدای کوه نیز با نعره و فریاد من همراه می‌شود.

هوش مصنوعی: ای تو که از هر شکلی خالص‌تری و از جان‌ها هم پاک‌تر، هرچند که صورتت نیست، اما مانند مغناطیسی برای صورت‌های من هستی.

هوش مصنوعی: به دلیل بی‌ذوقی من، دل‌ام خواهان کاری است که ممکن است خوشایند باشد، اما من تصمیم به بسته نگه‌داشتن آن دارم، حتی اگر دشت زندگی‌ام با زیبایی‌هایش دل‌انگیز باشد.

هوش مصنوعی: بدون تو، همه چیز دچار دردسر و مشکل است؛ حتی لذت‌ها و زیبایی‌های زندگی نیز به رنجی تبدیل می‌شوند. در واقع هر کدام از این چیزها، به نوعی باعث ناراحتی من شده و دلیلی برای دردسر من شده‌اند.

هوش مصنوعی: برای اینکه از خودم دور شوم و به آزادی برسم، در واقع در خودم محبوس‌تر می‌شوم. این حالت باعث می‌شود تا بتوانم زنجیرهای فرو بسته را بگشايم، اما در عین حال احساس می‌کنم که پای خودم همچنان در بند است.

هوش مصنوعی: ناگهان در لحظه‌ای از ناامیدی، چه در شب و چه در صبح، به این فکر افتادم که من اکنون در جای بلند و بالایی قرار دارم.

هوش مصنوعی: در آن زمان به قدری مشغول لذت و شیرینی شکر و حلوا می‌شوم که نمی‌دانم آیا خودم هستم یا این شیرینی‌ها هستند که وجود مرا پر کرده‌اند.

هوش مصنوعی: امشب شبی است که خیلی احساس تنهایی می‌کنم. از تو خواهش می‌کنم که بیایی تا بتوانم احساسات و عشق خود را برایت بازگو کنم.

هوش مصنوعی: در این شب، مانند یک ساز توخالی شده‌ام، تا ناله‌ها و زاری‌هایم به شکلی رسا و صاف به گوش برسد.

هوش مصنوعی: از این به بعد من بیکار و بی‌هدف نیستم، مانند کیسه‌ای که فقط باد دارد. من کیسه‌ای پر از نان هستم، زیرا این ناله و فریاد از دل بیدار و آگاه من برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: درد و رنج ما را فقط تو می‌توانی درمان کنی، ای کسی که برای من مثل جالینوس و بوعلی سینا هستی.