غزل شمارهٔ ۱۸۶

ای میرآب آب را جاری کن تا بوستان و شکوفه‌ها خرم شوند، و چشم‌ها از دیدن شکوفه‌ها شاد گردد.

آب حیات و زندگانی عشق تو در ظلمت دو چشم قرار گرفته و دیدگانم را همچون دریا اشک‌بار کرده‌است.

هرگز کسی نرقصد و نداند که رقص چیست تا آنگاه که عشق و لطف تو را نبیند، حتی کودکان در شکم مادر نیز از لطف تو به‌رقص در‌می‌آیند.

نه در شکم نه در عدم، اینها چیست؟ بلکه حتی استخوان‌های مردگان نیز در قبر از عشق تو به‌رقص درمی‌آیند.

بر موسیقی‌های دنیایی بسیار رقص کردیم ای یاران اکنون زمان رقصیدن با موسیقی‌های آن جهانی است.

جان‌ها با قالب‌های سنگین بدن می‌رقصند، چه‌ رقصی خواهند کرد وقتی که قالب را از هم بگشایند و سبک گردند!

پس ما از روز تولد و هستی پای‌کوبان و شاد بوده‌ایم در ظلمت رحم و برای شادی جانی که به ما داده شده و برای معشوق.

ما از روز نخست صوفیانی بوده‌ایم که از خانقاه آمده و رقصان و شاد بوده‌ایم برای نعمت‌های رایگان که اعطا شده.

اگر برای این لوت و غذای خاص‌، جان بدهیم چیست؟ جان در برابر گرفتن این گنج باارزش (عشق) چه ارزشی دارد؟

وقتی که سفره نعمت‌های این جهانی به وسعت آسمان است؛ چه‌گونه می‌توان خوان و سفره حق را وصف کرد؟ زبان جرات گفتن آن را دارد؟

ما صوفیان راه و طبل‌خوار شاه هستیم؛ خدایا این خوان و سفره را پاینده بدار.

در کاسه‌های شاهان جز باقیمانده سفره و خوان ما نیست؛ هر آدم خام و ناپخته‌ای این را در نمی‌یابد. (کاسه شُست: یعنی باقیمانده غذاهای سفره و خوان)

مگس چطور می‌تواند فرق کاسه پر نعمت و کاسه آلوده به غذا را دریابد؟ 

کسی که آدم‌حسابی است و این نعمت را هنوز نخورده و نچشیده است؛ (هوس می‌کند) و گاهی زبان را می‌گزد و گاهی دهان را به‌هم می‌زند.