غزل شمارهٔ ۱۸۵

لالا‌: خدمتکار

هوش مصنوعی: دل معشوق در اثر عشق، مانند شیشه صاف و شفاف شده است. به طوری که زخم‌ها و غم‌های گذشته آن را در خود نمی‌نگه‌دارد و شفافیت و زیبایی ناشی از عشق خداوند را به خود گرفته است.

هوش مصنوعی: شکوفه‌ها باز شده‌اند و از چشمان بدی‌ها پنهان مانده‌اند. غیرت مرا به من می‌گوید که شراب بنوش و دهان خود را نادیده بگیر.

هوش مصنوعی: ای جان، وقتی که ظاهر شدی، جان و دل مرا به خود اختصاص دادی. تو مانند مشتری هستی که به کالا ارزش می‌دهد.

هوش مصنوعی: ابر گیاهی باران می‌بارد که زندگی را می‌آورد و درد تو را به‌خوبی نگه می‌دارد. تو نباید درد را سرکوب کنی.

هوش مصنوعی: ای عشق، من به تو وابسته‌ام و از شراب وجودت سرمست. در این لحظه که در آسمان‌ها عشق جاری است، من هم در اوج و هم در پستی احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم از زیبایی تو صحبت کنم، وقتی که بخاطر غم و اندوه در دل خود تو، سر به درد می‌آورم؟ اگر بخواهم این را بگویم، حقیقت را بیان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: سرو درختی است که در عین زیبایی و سرسبزی، دچار سوختگی و آسیب نیز هست. ماه، در زمان تاریکی و محاق خود، نمی‌تواند نور را به خوبی نشان دهد. بنابراین زندگی و وجود انسان‌ها نیز همچون این دو، در وجودشان تنها یک اصل و حقیقت اصلی وجود دارد و غیر از آن چیزی واقعی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر خورشید در حال کسوف باشد و ماه در حال خسوف، تو که خلیل هستی، این دو را نگو.

هوش مصنوعی: می‌گویند همه دوستان نابود شدند و از بین رفتند، اما کسی که با ایمان و راستی ارتباط دارد، هرگز نابود نخواهد شد.

خنده‌ها و شادی مردم مثل جرقه‌ای است گذرا، جز شادی و خنده‌ای که در جان باشد و از سوی خداوند می‌رسد که پایدار و همیشگی است.

آنچه آب زندگانی و حیات است، خداست؛ هر کس به خدا پناه ببرد، هم روح در خدمت او می‌آید و هم روح‌القدس.