غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

هوش مصنوعی: وقتی که من از عشق به دلبرم می‌افتم، شادی‌ای از این دلربایی به سراغم می‌آید و جانم در پای او فرو می‌افتد.

هوش مصنوعی: اگر روزی در آن خدمت جایی کنم، تقصیر ناخواسته از من می‌شود و جان دشمن، جان من را می‌گیرد، زیرا این دل سزاوار این وضعیت است.

هوش مصنوعی: در صبح زود، دعا کردم که روح من در کنار پای او باشد و ناگهان صدای «آمین» را از داخل وجودم شنیدم که به دعا و خواسته‌ام پاسخ داده شد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم دل خود را به سوی محبوبی که پنهان است برسانم؟ چگونه می‌توانم بوی وجود او را حس کنم، در حالی که او جان مرا بیشتر از هر چیزی زنده می‌کند؟

هوش مصنوعی: در اینجا شخصی جامی را در برابر خود می‌بیند و از روی ناز و خودخواهی می‌گوید که نه، نمی‌خواهم. اما دیگری به او پاسخ می‌دهد که این "نه" را نگو و بگو که برای من بیاورند، برای من! به نوعی نشان‌دهنده‌ای از خودخواهی و توقع است.

هوش مصنوعی: وقتی که یک قطره از لذت آن را چشیدم، به شدت جذب شدم و بویی که از آن در این راه بلند شد، نشان‌دهنده‌ من است.