غزل شمارهٔ ۱۷۹۹

هوش مصنوعی: ای پرنده‌ی تندپرواز، در دنیای پنهان و نامشخص پرواز نکن. به سوی آن خانه‌ی نهان برو؛ جایی که فکر و اندیشه‌ام در معنای عمیق‌تری سیر می‌کند.

هوش مصنوعی: جهان چه چیزی دارد جز صدا و هیاهو که ناشی از جشن عقل کل است؟ آسمان چه چیز بیشتری دارد جز صدای زوزه‌ای که از دروکردن ستارگان و دانش‌ها می‌آید؟

هوش مصنوعی: من دلم را زخم کرده‌ام، نیازی به مرهم تو بر زخم من نیست. من لباس‌ات را پاره کرده‌ام، پس دیگر بر چاک من بخیه نزن.

هوش مصنوعی: در من چیزی بهتر از این نیست که آب حیاتم را فراموش نکنی و همواره از بدگمانی درباره‌ام دوری کنی، زیرا از خطر نابودی من پرهیز کن.

هوش مصنوعی: اگر دریا نباشد، وجود یک قطره در ساحل معنای واقعی ندارد. شادی‌ای که از دل بر می‌خیزد، در برابر دیوانه‌وار بودن من، برآیندی ناچیز است.

هوش مصنوعی: خرگوش، کبک و آهوها باید طعمه شاهان باشند، همان‌طور که شیرهای نر به راحتی شکار می‌کنند و دشمنان را به زمین می‌زنند؛ این گونه است که من نیز با ترفندهایم می‌توانم آنها را به دام بیندازم.

هوش مصنوعی: دل‌های دلیران پژمرده و خونین شده است، صحرا به خاطر خون عشق پرشنگ و عاشقانه‌ای که تابیده، به حالت جنون درآمده است؛ همه اینها به خاطر زیبایی و شگفتی معشوقه‌ای است که جان را به آتش عشق می‌کشاند.

هوش مصنوعی: اگر در انجام کاری سهل‌انگاری کنی، بیا و آن را با جدیت بپذیر. یکی از قدرت‌های الهی که می‌تواند کوه احد را به لرزه درآورد، می‌تواند از وجود من و از چالشی که با آن رو به رو هستم، بهره‌برداری کند.

هوش مصنوعی: جامی که به آسمان شعله می‌زند، نشان‌دهنده‌ی اثرات و تأثیرات عمیق و عظیمی است که از یک قطره‌اش بر زمین و زندگی من ایجاد می‌شود. این اشاره به نشانه‌های بالندگی و شکوفایی دارد که از منابع پنهان و ارزشمندی سرچشمه می‌گیرد.

هوش مصنوعی: این شراب بر روح و فکر تو تاثیر می‌گذارد و دل و چشمت را روشن می‌کند. سپس خواهی دید که در وجودت گوهر و ارزشی وجود دارد که ممکن است به اندازه‌ی خاشاک به نظر بیاید.

هوش مصنوعی: عالم مانند مرغی خواب آلود است که بر تخم خود نشسته و از آن تخم بال و پر خود را می‌سازد. این زمین و املاک من نیز به همین نوع از پرورش و شکوفایی نیاز دارند.

هوش مصنوعی: روزی در صورتی که مرغی از روی تخم خود با یک پرش بپرد، هفت آسمان نابود می‌شود و تخم ناز پاک من به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: خر بی‌خبر از خود می‌گوید ای خاک باستانی، دامن خود را باز کن و نشان بده که چه دُره‌هایی درون خود داری. آیا هیچ‌گاه این‌گونه ترس و تنگ‌نظری من را دیده‌ای؟

هوش مصنوعی: منطق و تفکر نمی‌تواند به ذات من برسد، زیرا تمام اندیشه‌ها در برابر من کم‌افزاری هستند. جز حالت‌های مختلفی از خودم، چه چیز دیگری می‌تواند درباره‌ی من صحبت کند؟

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا در خاموشی بیشتر در غفلت غرق می‌شوی؛ هرچند که سخن گفتن ممکن است مانند مسواکی دهان را خوشبو کند.