غزل شمارهٔ ۱۷۹۸

هوش مصنوعی: ای دوست من، ای یار من، تو کسی هستی که همیشه در کنارم هستی و به خاطر تو احساس امنیت می‌کنم. تو محبوب و دلخواه منی و همیشه در لحظات سخت و غمگین همراه منی.

هوش مصنوعی: ای تو که در زمین مانند ماهی، ای تو نیمه‌شب ما که مانند صبحی، ای تو که در زمان سختی‌ها حافظ و محافظ ما هستی، ای ابر پربار و شیرین من.

هوش مصنوعی: تو به زیبايي در جان من درخشانی و با حضور خود، دردها و مشکلاتم را درمان می‌کنی. ای دین و ایمان من، ای دریاي پر از گنج من.

هوش مصنوعی: ای شب، تو برای بی‌دلان مانند شمعی و من به تو ایمان دارم. تو راهنما و قطب‌نما برای هر کاروانی هستی و من رهبر و هدایت‌گر این کاروانم.

هوش مصنوعی: تو هم راهنما هستی و هم گمراه‌کننده، هم هدف و هم خواسته من. تو هم در اینجا حضور داری و هم در آنجا، هم گنجینه من و هم پشتیبانی‌ام.

هوش مصنوعی: تو همچون یوسف پیامبر به سرزمین ما می‌آیی، تا من مشتری تو شوم و تو آتشی از اندرز و نصیحت برای مردم در مصر و بازار من برافروزی.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به شخصیت‌های بزرگ مذهبی اشاره می‌کند و از آنها به‌عنوان نمایندگان نور و رحمت یاد می‌کند. او می‌گوید که در زندگی‌اش از وجود این شخصیت‌ها بهره‌مند است و خود را تحت تأثیر روشنی و پیام آنها می‌داند. به نوعی نشان‌دهنده‌ی احساس وابستگی و عشق به این شخصیت‌هاست که در واقع به او امید و قدرت می‌بخشند.

هوش مصنوعی: همنشین و همدم زندان من، همچنین خوشبختی من، قسم یاد می‌کنم که حال و وضع من به مراتب بهتر از بسیاری از افراد دیگر است که از آنها گذشته‌ام.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من را به صحبت وادار می‌کنی و می‌پرسی که چه بگویم، ولی من نمی‌دانم چه چیزی باید در برابر تو بیان کنم. نگران نباش، ای بندۀ من، نیازی به توجیه و دلیل آوردن نیست.

هوش مصنوعی: می‌گویم که اگر گنجی ارزشمند وجود داشته باشد، می‌گوید بله، اما من جانم را رایگان خواهم داد. بعد از آن، چه بگویم؟ بنده بار سنگین خود را سبک کن.

هوش مصنوعی: اگر گنجی می‌خواهی، باید عزم خود را جزم کنی و در مسیر عشق، جان خود را فدای آن کنی و در صف ایستادگی قرار بگیری، مانند حیدر کرار که همواره در میدان نبرد حاضر و شجاع است.