غزل شمارهٔ ۱۷۶۸

هوش مصنوعی: مدت زیادی را صرف دوختن لباس برای دل کرده‌ام و همچنین شماری از چراغ‌های خرد را روشن کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من به پیر فلک، که هیچ آرامشی ندارد، آموختم که چرخش او بسیار عجیب و غریب است.

هوش مصنوعی: من از کرم تو بهره‌مند شدم و به خاطر لطف تو، نیازمندی‌هایم را تامین کردم. اکنون مهمان من شده‌ای و گنجی از محبت‌ات به من رسیده است.

هوش مصنوعی: نتیجه‌ی کلام من تنها این است که بارها و بارها احساس سوختن را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که در راه عشق و وفا سوخت و تمامی داشته‌هایم را در این راه نثار کردم.

هوش مصنوعی: من به خاطر انبوه نکته‌های عمیق و زیبا درباره عیسی روح در دل و گوش یکی از موجودات بی‌فهم، دلسرد شده‌ام.

هوش مصنوعی: بسیار به دست آمده است که در نهایت نابود می‌شود؛ پس بگذار تا بگوید، ای مجسمه‌ی بازیگوش!