غزل شمارهٔ ۱۷۵۹

هوش مصنوعی: من چقدر بی‌رخسار و بی‌نشانه‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند مرا ببیند همان‌طور که واقعاً هستم.

هوش مصنوعی: تو گفتی رازها را فاش کن، حالا که در اینجا هستم، تو باید بگویی که من کیستم.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که روح من، این چنین آرام و بی‌تحرک، چه زمانی می‌تواند به آرامش دست یابد؟ من در حالتی از سکون هستم، اما آیا این حالت دائمی خواهد بود یا تغییر خواهد کرد؟

هوش مصنوعی: به دریا تبدیل شدم که خود را در آن غرق شده‌ام. چه شگفت‌انگیز است این دریا بی‌پایان که در واقع خودم هستم.

هوش مصنوعی: در این دنیا و آن دنیا به من نپردازید، زیرا این دو دنیا در آن جهانی که من هستم، گم شده‌اند.

هوش مصنوعی: من از سود و زیان خود رها هستم، مانند عدم که نه سودی دارد و نه زیانی؛ من چنین هستم.

هوش مصنوعی: گفتم ای جان، تو مثل من هستی؛ او پاسخ داد که در این حالت واضح، من چه چیزی را به عنوان مثالی از خودم باید نشان دهم؟

هوش مصنوعی: گفتم که لحظه‌ای صحبت کن، ولی او گفت ساکت باش. آنچه من هستم، در کلمات بیان نشده است.

هوش مصنوعی: گفتم وقتی این کلام از زبانم خارج شد، گویای کسی هستم که خود زبان ندارد و من همان فرد هستم.

هوش مصنوعی: به حالت نابودی و زوال می‌رفتم، مانند ماهی که بی‌پاست. این وضعیت بی‌نهایت و نامعلوم است، چرا که من خودم اینگونه هستم.

هوش مصنوعی: صدای آمدن را بشنو، چرا اینقدر در حال دویدن هستی؟ نگاهی به این ظاهری که در آن هستی بینداز، زیرا در زیر این ظاهر، من هستم.

هوش مصنوعی: وقتی شمس تبریز را دیدم، به عظمت و ارزش وجود او پی بردم؛ او همچون گنجی نادر و گرانبهاست که در دریا یافت می‌شود.