غزل شمارهٔ ۱۷۵۵

هوش مصنوعی: در مسیر سیر و سلوک، تله‌ها و موانع زیادی پیش پایم وجود دارد، اما به همان اندازه هم، دقت و حواس‌پرتی در دیدن جزئیات و نکات ریز دارم.

هوش مصنوعی: این نشانه‌ها که بر چهره‌ام نمایان است، بدانید که من از هم‌نشینی با شاه بهره‌مند هستم.

هوش مصنوعی: من در دل و جان خود گنجی دارم که از تمام ثروت‌های دنیا بیشتر ارزش دارد.

هوش مصنوعی: من در تاریکی‌های زندگی می‌خواهم بمانم، زیرا از آنچه به حقیقت می‌دانم و یقین دارم، مطمئن هستم.

هوش مصنوعی: من به صورت پنهانی از جبرئیل امین، که نماینده وحی و رسالت است، الهاماتی دارم و از جبرئیل دیگری نیز بهره‌مند هستم که به من کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: چرا باید نگران نقش و چین‌های روی پارچه باشم، وقتی که خودم به خاطر عشق بر چهره‌ام چین و آثار محبت دارم؟

هوش مصنوعی: من اراده و شجاعت را به همراه خود می‌برم، چون بر دوش عشق، سوار بر این اسب پیروزمند هستم.

هوش مصنوعی: جان من به عشق وابسته است و مانند پای‌های آهنی، محکم و استوار است.

هوش مصنوعی: از سوی من بوی خوش باغ و یاسمن به مشام می‌رسد، چون در دل من یاد و حس خوبی از باغ و گل‌ها دارم.

هوش مصنوعی: به دلیل شادی و خوشحالی، حس می‌کنم که از زمین فاصله گرفته‌ام، زیرا در دنیای بی‌نهایت خودم، زمین را زیر پا دارم.

هوش مصنوعی: به سمت تبریز برو و این موضوع را توضیح بده، چرا که من از شمس دین اطلاعات و آگاهی دارم.